Labor Day... en de rest van de week

Published: Friday, 10 September 2021

Blog #18 

6 September is in de VS Labor Day, een soort 'Dag van de Arbeid' zoals ze dat in andere Europese landen ook kennen op 1 Mei. Op deze dag worden met name harde werkers in publieke sectoren die bijdragen aan de ontwikkeling en prestaties van de VS geëerd. Het is dus een collectieve vrije dag en vormt daarmee een van de weinige dagen die Amerikanen vrij krijgen. Het is ook het officieuze einde van de zomer, hoewel het de komende week hier nog dik boven de 20 graden wordt. Ook deze dag zelf was zonovergoten en lekker warm. Omdat het aanstaande zaterdag 20 jaar geleden is dat de aanslagen van 9-11 plaatsvonden, waaronder op het WTC in New York City, vond ik dit de uitgelezen gelegenheid om het 9-11 Memorial en Museum te bezoeken.

Lees meer...Labor Day... en de rest van de week

On track (letterlijk)

Published: Saturday, 04 September 2021

Blog #17

Wat vliegt de tijd! Alweer een week voorbij. Stay tuned voor mijn avonturen in het ziekenhuis en voor mijn weekenduitje - waarna je de titel van deze blog ook begrijpt! 

Het laatste ziekenhuis waar ik ga werken was deze week nog aan de beurt als introductieplek. Wat weer een wereld van verschil ten opzichte van de andere ziekenhuizen. Dit e-nor-me complex zit aan de oostkant van Central Park - de bordjes naar het Guggenheim en Metropolitan Museum of Art zijn in zicht - en is zo groot dat je door de hoofdingang de NICU niet kunt bereiken. Dat levert vervolgens op dat je via een borstkankercentrum een lift naar de 3e verdieping moet nemen en vervolgens meteen voor de buitendeur van de NICU staat. Achter die deur is een enorm drukke unit, met 60 bedden, waar het geluidsklimaat 180 graden anders is dan op de andere NICU waar ik geweest was. Hier hebben we een kast, letterlijk een kast, waar we onze spullen in kunnen leggen, er is geen eigen kantoor of bureau. De muziektherapeut opereert hier volledig zelfstandig, zonder overleg met verpleegkundigen worden er sessies aangeboden. Nu is de 'level' van NICU hier soms wel wat anders, vandaag waren we bij een 35 weker die hier op dezelfde NICU ligt als een 23 weker (ja, echt, een 23 weker). Ik mocht twee sessies bijwonen en leer steeds meer van de ins- en outs van de muzikale kant van de muziektherapie en ook van datgene wat er belangrijk is om te noteren voor een ander, zowel muzikaal gezien als medisch gezien. Daar is voor ons Nederlanders nog wel wat te leren. Aan het eind van de dag was er weer stroke choir waar ik vandaag ineens de stretching exercises moest leiden. Dokters moeten wel vaker voor een groep spreken of een vergadering voorzitten, dus dat is niet zozeer het probleem, maar een ontspannende gymnastiek sessie leiden, dat was voor het eerst. Zo zie je, in iedere dag zit een stukje uitdaging. Ook had ik vandaag voor het eerst een beetje het gevoel dat ik begrijp wat de Fellow hier doet. Ik mag meewerken aan een paar mooie projecten en heb er zin in om daarmee aan de slag te gaan en ze hier te laten zien welk werktempo er in dit kleine meisje verborgen ligt... Om dat te vieren heb ik mezelf getrakteerd op een Iced Vanille Latte, mijn nieuwe favoriete koffie. 

Lees meer...On track (letterlijk)

Foodie in New York City

Published: Friday, 27 August 2021

Blog #16  

Het weekend van 21 en 22 augustus stond in het teken van tropische storm Henri. Er waren veel berichten en waarschuwingsalarmen (je weet wel, van die nare geluiden die afgaan als er een testbericht uitgezonden wordt voor een nationale ramp, nou die, en dan om 02:15u...). Op zaterdag viel het allemaal nog wel mee als ik uit het raam keek, maar ik had natuurlijk geen idee hoe het verderop in Jersey City of in Manhattan zou zijn, dus ik had mijn weekend-uitje uitgesteld. Om toch een beetje van het weekend te genieten, heb ik mezelf getrakteerd op een doosje Krispy Kreme donuts, met - hoe kan het ook anders - s'mores smaak. Heerlijk! Op zondag regende en waaide het behoorlijk en waren er ook berichten van overstroomde straten verderop, en treinen die niet reden tussen NJ en NY. De waarschuwingsberichten bleven komen, dus het leek me verstandig om ook vandaag maar binnen te blijven. Omdat de donuts ook in grootverpakking komen, kon ik daar gelukkig nog een dagje (lees: een week of twee...) mee vooruit. 

 

Lees meer... Foodie in New York City

One week down

Published: Friday, 20 August 2021

Blog #15 

Al een hele week achter de kiezen. Wat een achtbaan! Drie verschillende ziekenhuizen van binnen gezien en drie hele verschillende disciplines geobserveerd. Hou je vast voor een lang verhaal met al mijn ervaringen...

 

Lees meer...One week down

Ready, set, action!

Published: Monday, 16 August 2021

Blog #14 

Het plan was oorspronkelijk om wekelijks een update te geven, maar in deze introductieperiode laat ik het maar afhangen van het klimaat van de kleiperen... vandaag was zo'n dag die in z'n uppie al een hele pagina aan blog vult. Ik hoop dat jullie genieten van mijn avonturen, lieve volgers! 

Eindelijk was het dan zover, de start van mijn research fellowship (of eigenlijk moet ik scholarship zeggen, want een fellow is een muziektherapeut, en ik kom natuurlijk als wetenschappelijk onderzoeker) bij het Louis Armstrong Center for Music and Medicine (LACMM) van Mount Sinai Hospital. Maandagochtend om 8 uur werd ik, zoals ik al eerder schreef, verwacht voor een Welcome Coffee. Natuurlijk had ik de nacht ervoor flink wakker gelegen van de zenuwen, en het was dus om 5.30 niet zo moeilijk om op te staan. Ik had besloten om op tijd te zijn, maar wel ietsje later weg te gaan dan de vorige keer, dus ik had nu 1,5 uur speling genomen in plaats van 2 uur. Opnieuw was ik veel te vroeg, dit keer zo'n drie kwartier. Na nog een tijdje met Tirza te hebben gebeld - ik had haar al een week niet gesproken! - te midden van een rijtje politie auto's op Union Square, had ik het ziekenhuis dit keer snel gevonden. Bij binnenkomst werd ik begroet door mijn mede fellow Paolo en door Joanne en John, de director en clinical director van het LACMM. Heerlijk dat er dan een kopje ijskoffie van de Starbucks voor je klaarstaat als je binnenkomt, inclusief een hele schaal biscotti. We kregen kort uitleg over de belangrijkste regels, waaronder het niet mogen dragen van spijkerbroeken, en een korte uitleg over hoe de dag in elkaar zou zitten. Ik hoor er nu helemaal bij, inclusief identificatiecard, met zo'n echte ziekenhuisfoto (if you know, you know), en ga ik voortaan door het leven als 'Hanneke Dokkum', want 'van' is hier echt iets wat niet uit te leggen valt.

Lees meer... Ready, set, action!

Klaar voor de start

Published: Friday, 13 August 2021

Blog #13

Maandag 9 augustus: de eerste dag dat ik zelf met de PATH en metro door de Verenigde Staten heb gereisd. Wat een avontuur. Ik moest er om 13.00u zijn, dus ik had besloten om ruim de tijd te nemen om er te komen, gezien je niet te laat wilt komen. Dus ik ging om 11.00u weg - de goede rekenaar kan hier al zien dat ik daarmee veel te vroeg arriveerde op mijn bestemming... De heenreis had ik geoefend met papa en dat ging dus aardig goed, ik was er binnen 45 minuten. Heb daar dus even genoten van een ijskoffie bij de Starbucks totdat ik het ziekenhuis in ging. De bestemming was namelijk Mount Sinai Beth Israel ziekenhuis, voor een pre-placement appointment.

Zo'n afspraak is bedoeld voor een medische screening, die verplicht is voordat je het ziekenhuis in mag. Ze gaan er daarbij vanuit dat je ieder jaar een algemene gezondheidsscreening ondergaat bij je huisarts en dat je up-to-date bent met alle vaccinaties die je je kunt bedenken. Nu heb ik een lieve moeder die keurig al mijn vaccinaties bij heeft gehouden in dat prachtige groene boekje van vroeger, maar dat bleek onvoldoende. Ik moest nog een extra tentanusvaccinatie halen, er moest worden onderzocht of ik voldoende antistoffen heb tegen het varicella zoster virus (dat veroorzaakt waterpokken, die ik keurig heb gehad toen ik 4,5 jaar oud was) en of ik vrij ben van tuberculose. Dat resulteerde vervolgens in twee naaldenprikken en zes (!) buisjes bloed die afgetapt werden. Daarnaast moest dat algemene gezondheidsonderzoek nog een keer over gedaan worden, want in Nederland is dat natuurlijk niet heel erg gebruikelijk. Al kun je het nauwelijks een gezondheidsonderzoek noemen, want lengte en gewicht mocht ik gewoon zelf invullen, bloeddruk, hartslag en saturatie werden opgenomen, ik moest bewijzen niet kleurenblind te zijn, er werd vluchtig en over de kleding heen naar hart en longen geluisterd, ik moest een beetje gymnastiek laten zien en er werd kort gevraagd of ik ergens klachten had. Als ik dat op die manier zou hebben gedaan als co-assistent, zou ik onmiddellijk zijn afgefikt door mijn supervisor, maar oke, de physical was geslaagd. 

Lees meer...Klaar voor de start

De vijf dingen die je na 1 week USA al mist

Published: Saturday, 07 August 2021

Blog #12 

Inmiddels woon ik een weekje op mezelf in Jersey City. Het begin was toch moeilijker dan ik gedacht had, het was ineens stil en je moet jezelf vermaken. Dat vergt een instelling die nog een beetje moet komen, namelijk iets ondernemen in mijn eentje. Om daar rustig aan te wennen heb ik de afgelopen week een paar lange wandelingen door de buurt gemaakt, inclusief een mooie wandeling langs de Waterfront en een bezoek aan het 9/11 Monument hier, en besloten op mijn dooie gemakje gewend te raken aan het leven hier. Ik had voorafgaand aan mijn vertrek hiernaartoe een lijstje gemaakt van alles wat ik graag wil zien, maar ben daar nog niet aan begonnen. Ik heb inmiddels een paar keer boodschappen gedaan bij de Target, met stip mijn favoriete winkel. De gezonde boodschappen hebben geresulteerd in een aantal prima maaltijden, met onder andere broccoli, wraps en een pastamaaltijd op het menu. De (ietsje) ongezondere boodschappen hebben geresulteerd in kennismaking met fijne nieuwe snacks. Ik wist al dat ik s'mores fan was, maar in chocolade en poptarts vorm ben ik daar nog extra fan van geworden. Er zijn ook nog wat voorbereidingen in volle gang voor het starten van mijn Fellowship over twee weken (daarover later meer). En ik heb genoten van (al een paar seizoenen) Downton Abbey op Netflix.

 

Ik dacht dat het wel leuk zou zijn om over het komende jaar af en toe een top vijf te delen. Vijf dingen die me bezighouden, of vijf dingen die je echt moet proberen als je in New York bent. Maar vandaag de eerste, geïnspireerd op de mood van de afgelopen week: de top vijf van triviale dingen die je na 1 week USA al mist. Here we go.

Lees meer...De vijf dingen die je na 1 week USA al mist

Shoppen, shoppen en nog eens shoppen

Published: Saturday, 31 July 2021

Blog #11

Al bijna een week in de Verenigde Staten! 

Deze week stond in het teken van shoppen. Heel erg veel shoppen. Nu al een favoriete winkel is de Target. Alsof je een kruising binnenloopt tussen een supermarkt, een V&D, een Mediamarkt en dan de prijzen van de Action op de kaartjes ziet staan. Rij voor rij gingen we de winkel door. Na de beauty producten, waar ik als gewoontedier even moest kijken of alledaagse producten als shampoo, maandverband en tandpasta enigszins leken op de Nederlandse producten die ik gebruik, kwamen alle levensmiddelen. Ik blijf me verbazen over de verhouding tussen gezonde producten (lees: één schap met verse groente en vers fruit, waar ook wat vleeswaren en kaas in de koeling lag) en ongezonde producten (lees: drie schappen met verschillende soorten chips en zoutjes, drie schappen met snoep en koeken, en drie schappen met ontbijtgranen met namen als 'Reeses Puffs', 'Frootloops' of 'Cinnamon Toast Crunch'). Ik heb geprobeerd de meest gezonde producten ertussenuit te shoppen, dus mijn karretje bevatte eieren, bananen, appels, melk, sinaasappelsap, vanille yoghurt, vruchtenyoghurtjes, breakfast bars to go en Kellogs Special K ontbijtgranen met chocolade/aardbei smaak (lichtelijk uit de comfort zone, wel granen die ik altijd neem, maar met een smaak die we in NL niet kennen, wauw!). Ook heb ik nog wat houdbare producten gekocht, zoals pasta en soep. Daarnaast heb ik stiekem wel toegegeven aan de sugar cookies die in de vlogs van bekende Youtubers altijd voorbij komen en een doosje poptarts met s'mores smaak. 

Lees meer...Shoppen, shoppen en nog eens shoppen

Happy New Home!

Published: Wednesday, 28 July 2021

Blog #10

Vliegen van Curaçao naar Miami was semi okay, met een paar traantjes en wat hyperventilatie tijdens het opstijgen, ging de rest van de vlucht redelijk. Voorafgaand hadden we eerst nog het drama van de stoeltjes die niet naast elkaar waren, ik zat op rij 25 en pap op rij 19, met mijn vliegangst en de hele reden dat hij meegaat op deze trip is dat natuurlijk de slechtste uitkomst die je je kunt voorstellen. Gelukkig was het personeel in staat om ons twee stoeltjes naast elkaar te bezorgen, op rij 33, helemaal aan het eind van het vliegtuig. Pak van m'n hart! Bij aankomst op Miami moesten we natuurlijk de United States binnenkomen vanuit het buitenland. Vanuit eerdere vluchten naar de US was ik gewend dat je dan uren in de rij staat bij immigrations, en vervolgens stevig bevraagd wordt over je doel, je verblijfplaats en alle andere random zaken die ze daar van je willen weten. Niets van dat alles! Wij staan keurig bij elkaar voor de officer, die naar onze paspoorten vroeg, naar mijn DS-160 formulier, een foto van ons allebei maakte en daarna een tijdje in z'n computer ging zitten typen. Na ongeveer 5-10 minuutjes zei de man: "wishing you a pleasent stay". Weer van te voren veel drukte gemaakt om niks... 

Lees meer...Happy New Home!

Dushi Curaçao (3)

Published: Saturday, 24 July 2021

Blog #9

De laatste paar dagen op Curaçao zijn alweer aangebroken. We genieten nog volop van het eiland. We zijn inmiddels gelukkig twee keer negatief getest, waardoor we a.s. maandag door kunnen vliegen via Miami naar New York. Eindbestemming komt dus aardig in zicht! De afgelopen dagen hebben we nog wat bijzonderheden beleefd die ik jullie niet wilde onthouden, dus hou je vast... 

De Pontjesbrug, waar ik al een paar keer over heb geschreven, is een bijzondere brug, waarover ik de vorige keer schreef dat je er op mag blijven staan als hij open gaat. Dat is ook waar, als er een roze vlag hangt bij de burg, gaat hij maximaal een kwartiertje open en dus mag je er dan op blijven staan. Deze week hing er op een gegeven moment echter een blauwe vlag, waardoor we inmiddels wisten dat de brug een stuk langer open zou gaan. Als de blauwe vlag er hangt, gaat de brug zeker 20-30 minuten open en dus is het verstandiger om op dat moment niet op de brug te staan. Wij waren aan de overkant in Otrobanda, om de bijzondere muurschildering waar ik eerder over schreef nog eens van dichtbij te bekijken (zie hieronder het bewijs dat ik er echt was...). Op het moment dat we terug wilden via de Pontjesbrug, ging hij dus open, inclusief blauwe vlag. De brug wijkt dan helemaal en ligt parallel aan de twee kades, zodat grote schepen er langs kunnen. Op dat moment gaat de gratis Ferry varen, waar wij ook dankbaar gebruik van hebben gemaakt. Echt een heel bijzonder gezicht om die brug helemaal op een andere plaats te zien liggen.  

Lees meer...Dushi Curaçao (3)

Dushi Curaçao (2)

Published: Tuesday, 20 July 2021

Blog #8 

Inmiddels zijn we aardig geacclimatiseerd op het eiland. De jetlag is wat afgezakt en we slapen wat beter. Het eiland heeft prachtige natuur, waar we de afgelopen dagen met volle teugen van hebben genoten. Witte zandstranden met azuurblauw water, rotswanden waar je u tegen zegt, prachtige bergen en cactussen die tot in de wolken groeien. 

We hebben traditiegetrouw een mooi uitstapje gemaakt met een sightseeing bus. We kozen voor de lokale Irie Tours, met een mooie gekleurde bus, waar geen glas in de ramen zat en die qua vering een hoop te wensen over liet (voor de insidersFly Away Bus all over again...). De bus racete met 80 km/h over de Julianabrug, die 60 meter hoog is, en onze chauffeur Miguel nam de bochten alsof hij Max Verstappen in eigen persoon was. Daar ontstonden toch wel enige vliegtuighandjes door... Toch was het een leuke dag, waarin we goed verzorgd werden door Miguel. Hij was vastbesloten onze namen te leren en met een volledig Nederlandse groep was het ook interessant om te weten waar we vandaan komen. Toen de naam Midwolda viel, was er even een stilte, waarna er vraagtekens boven alle hoofden verschenen. We hebben keurig uitgelegd dat het 'een plaatsje in het Noordoosten van Groningen' is, niets teveel gezegd, toch? Hij voorzag ons tussen de middag van lokale Curaçaose gerechten, of deed in ieder geval een poging, maar wij kozen voor de kippensoep. Kregen we een enorme kom soep voor de neus, waar we makkelijk met 3 personen van konden eten. Portie groottes zijn sowieso erg Amerikaans hier op het eiland. 

Lees meer...Dushi Curaçao (2)

Dushi Curaçao (1)

Published: Wednesday, 14 July 2021

Blog #7

Vakantie in een andere tijdzone start steevast met jetlag. Heerlijk om 04:16 wakker, dagen achter elkaar, en dan vervolgens ook echt klaarwakker zijn, maar wel 's middags om 16:04 weer moe en tijd voor een dutje. Gelukkig kan ik straks in New York door in deze tijdzone, dus kan ik er nu heerlijk relaxed aan wennen. Die koude douche helpt overigens ook om echt wakker te worden...

We hebben een heerlijk restaurantje gevonden, wat ons go-to plekje geworden is. Plein Cafe Wilhelmina, tegenover de Dushi Curaçao letters, serveert ontbijt, lunch en diner en heeft een huiskat die om aandacht komt bedelen. Omdat we niet in het hotel hebben ontbeten, die recensies waren écht niet goed genoeg, hebben we heerlijk ontbeten in dit restaurantje. Het ontbijt is hier 'zo heerlijk gewoon', iets wat je op vakantie in Nederland ook zou vinden, en toch ook heel erg lekker. Perfect voor gewoontedieren van Dokkum. Ze serveren ook dagelijks een daghap, voor echt geen geld, waar we dankbaar gebruik van hebben gemaakt. Rekenen in NAF (Antiliaanse Guldens) is nog wel een dingetje, maar gelukkig werkt de Douane Reizen app zonder WiFi en kan alles netjes naar euro's omgerekend worden. Betalen met de Rabo Wallet app lukt hier overigens prima. 

Lees meer...Dushi Curaçao (1)

Off we go!

Published: Tuesday, 13 July 2021

Blog #6

 Travel-day begint altijd vroeg, zo ook vandaag. Om 07:10 zaten we in de auto op weg naar Schiphol. De koffers (nauwelijks) dicht, de handbagage volgepropt, alles klaar voor vertrek. Het was heel erg rustig op de weg, dus we waren ruim op tijd op de luchthaven. Het was redelijk druk en het kleurde overal oranje van de olympische sporters op weg naar Tokio (inclusief voorrang bij inchecken, security checks en douane). Na een bananenbroodje en een smoothie was het tijd om de koffers in te checken, ons stapeltje met Curaçaose papieren te laten verifiëren en door de security en douane te gaan. Dat ging allemaal mooi vlot, dus was er achter de douane nog mooi de tijd om over de luchthaven te wandelen. Na een cola zero en een halve twix (voor de insiders: pre-breakfast-snack!) 

Tegen kwart over 2 zijn we naar gate F6 gewandeld, waar ons vliegtuig al stond te wachten. Na nog een tijdje in de rij te hebben gestaan, was het tijd om te boarden. Op stoel 34J en 34K, precies boven de vleugel aan de rechterkant, konden we met comfortabele beenruimte aan onze reis beginnen. Het stijgen verliep zoals gepland, ogen dicht, hyperventileren en tranen met tuiten, maar toen ik eenmaal bijgekomen was, ging de rest van de vlucht verrassend goed. KLM gaf ons prima service, met prima eten, een heerlijk kokostoetje en inclusief glaasjes melk - hoewel de stewardess me geloof ik wel wat lastig vond toen ik daar tot twee keer toe om vroeg. Zo'n lange reis gaf me ook de tijd om nog eens van die films te kijken waar je net niet voor naar de bioscoop gaat, maar die je wel interessant vindt. In dit geval: Yesterday. Leuke film, goed besluit om er niet de prijs van een bioscoopkaartje voor te betalen. De rest van de vlucht heb ik enorm mijn best gedaan om een beetje te slapen (zie hieronder het bewijs, ik heb echt scheef gezeten in een vliegtuig). Gelukkig was stoel 34H niet bezet en konden we met een grote stoelendans alle ruimte benutten. 

  

Lees meer...Off we go!

Vliegtuighandjes

Published: Friday, 02 July 2021

Blog #5 

De laatste voorbereidingen voor het vertrek naar de Verenigde Staten in volle gang! Geplande vertrekdatum: 12 juli. #10daystogo

Voorafgaand aan het daadwerkelijke vertrek staan er in Nederland nog voldoende voorbereidingen gepland. Alle lopende werkzaamheden die ik hier doe moeten netjes achtergelaten worden, zodat alles werk-technisch door kan lopen. Alle sociale contacten (waarvan ik sommige al al langer dan een jaar niet gezien heb) verdienen een afscheidsbezoekje. Dat levert de komende week een hoop lunches en diners op - gezelligheid en drukte ten top. Tirza verdient een extra bijzonder afscheidsfeestje, dus we gaan samen naar The Sound of Music als ons laatste zussen-uitje voor nu. Dan moeten er medicijnen gehamsterd worden, dokters en tandartsen gebeld voor de laatste check-ups en alle papieren in orde gemaakt worden. Een beetje autistisch moet er een uitgebreide packinglist voor de koffer(s) en handbagage geschreven worden (lees: checklist aangemaakt op speciaal NYC Trello bord), want welke van de 3 winterjassen moet er mee, hoeveel wereldstekkers is teveel en weet ik zeker dat ik 6 paar schoenen ga inpakken? De garderobe moest nog aangevuld met de laatste essentiële zaken, alles moest nog keurig gewassen worden... en de koffer(s) verdienen vervolgens ook een prepacking, want met een volledig jaar aan bagage heb ik geen idee hoe zwaar dat uit gaat vallen. 

Lees meer...Vliegtuighandjes

Home Sweet Home?

Published: Thursday, 24 June 2021

Blog #4

De volgende hobbel om te nemen: het vinden van een plekje om te wonen tijdens mijn fellowshipjaar in de VS. Ik meldde me aan op allerlei Facebook groepen voor woningen in New York City, en schrok me een hoedje van de prijzen die daar gevraagd werden voor een slaapkamer in een gedeeld appartement. Een studiootje voor mezelf leek daar al helemaal geen optie. Dat laatste is wel wat ik graag zou willen, gezien ik vanuit mijn tijd op kamers in Groningen weet dat ik graag een eigen keuken en eigen badkamer heb (ja, ik heb denk ik de schoonmaakgenen van Moeders meegekregen...). De zoektocht zette zich dus voort en ik keek ook naar gebieden wat verder van Manhattan af, bijvoorbeeld Long Island City helemaal aan de rechterkant of Jersey City helemaal aan de linkerkant. De prijzen daar zijn iets schappelijker en dat maakt dat er meer mogelijkheden zijn. 

Lees meer...Home Sweet Home?

Tripje Amsterdam...

Published: Wednesday, 16 June 2021

Blog #3

Het proces om een visum voor de Verenigde Staten in de wacht te slepen, in coronatijd. Deel 2. Zou het dan toch lukken? 

 

Dacht ik alles in kannen en kruiken te hebben, alle formulieren in huis, alles startklaar om naar het Amsterdamse consulaat te gaan voor een visa interview, bleek daar de capaciteit ernstig gereduceerd vanwege de covid-19 crisis. Eerstvolgende beschikbare datum: 2 september. Bummer, want dan zou ik eigenlijk al in de VS moeten zijn gestart met mijn fellowship. Een uitzonderingspositie, die ik volgende regeltjes zou kunnen krijgen, bleek toch geen optie. In vriendelijk verpakte Amerikaanse bewoordingen werd me te kennen gegeven dan maar iedere dag de pagina waarop de afspraak gemaakt kan worden in de gaten te houden en te hopen op het beschikbaar komen van een eerder moment. Ken je dat ongeduldige gevoel, waarbij je alsmaar F5 of refresh indrukt omdat je ergens op moet wachten en het lukt dan niet? Juist, dat, en dan zeker een week lang. Totdat er plotseling op een prachtige ochtend waarop ik letterlijk uit bed gerold was om even te kijken of er misschien iets vrij was - de hoop al in de ijskast gezet - jawel, een opening vrij was! Onmiddellijk ingeboekt en daarna geloof ik stuiterend het huis door, blij als een kind op kerstochtend dat deze eerste hobbel genomen was. 

Lees meer...Tripje Amsterdam...

The journey of a thousand miles begins with a single step

Published: Saturday, 17 April 2021

Blog #2

Het proces om een visum voor de Verenigde Staten in de wacht te slepen, in coronatijd. Deel 1. Heb je even?

Na het verlossende mailtje dat ik in New York bij de Muziektherapie groep van harte welkom ben (hooray), begon het gepuzzel en geregel. Hoewel ik normaal gesproken heel vrolijk word van dit soort klusjes, levert het in dit geval wel een klein beetje stress op. Omdat ik niet naar een University in de VS ga, maar bij een "particuliere" groep in een ziekenhuis wil meedraaien, heb ik een sponsor-organisatie nodig. De Muziektherapie groep had gelukkig al eens met zo'n organisatie samengewerkt, dus ik had al snel een goede te pakken. Maar dan begint het pas. Alles willen ze van je weten, en dan bedoel ik ook echt alles. Je paspoortgegevens, je bankgegevens, je CV, referenties over of je wel écht zoveel ervaring hebt als je ze voorhoudt (groot dankjewel aan de Profs), een financial guarantor (nog groter dankjewel aan Pap) en natuurlijk een uitgebreide motivatiebrief waarin je niet uitlegt wát je gaat doen, maar wáárom je daarvoor de VS hebt uitgekozen - waarop het antwoord natuurlijk is Cheesecake Factory!

Lees meer...The journey of a thousand miles begins with a single step

“Spring in het diepe, het ondiepe doet namelijk zeer” – Omdenken

Published: Monday, 08 February 2021

Blog #1

Het begon als een gedachtenspinsel toen de plannen van Tirza voor een onderzoeksstage in Sydney vaste vormen begonnen aan te nemen. Het kriebelde steeds meer toen ik haar prachtige avonturen zag beleven in Australië. Maar vandaag werd het een klein beetje werkelijkheid: een research fellowship in het buitenland in het kader van mijn PhD. Ik ontmoette het muziektherapie team van het Louis Armstrong Center for Music Therapy in New York City via Zoom voor een sollicitatiegesprek. Hoewel ik door de covid-19 situatie inmiddels wel gewend ben aan het online vergaderen, is een online sollicitatiegesprek toch een vreemde gewaarwording. Gelukkig was er gelijk bonding-ground, gezien het ook in New York City op dit moment flink sneeuwt, konden we het hebben over kou en niet rijdende treinen, hoewel onze Nederlandse NS natuurlijk wel de kroon spant als het daarop aankomt. Het gehele muziektherapie team druppelde langzaam de vergadering binnen, zeker 15 personen tegenover één sollicitant: ik. 

Lees meer...“Spring in het diepe, het ondiepe doet namelijk zeer” – Omdenken