Dushi Curaçao (3)

Published: Saturday, 24 July 2021

Blog #9

De laatste paar dagen op Curaçao zijn alweer aangebroken. We genieten nog volop van het eiland. We zijn inmiddels gelukkig twee keer negatief getest, waardoor we a.s. maandag door kunnen vliegen via Miami naar New York. Eindbestemming komt dus aardig in zicht! De afgelopen dagen hebben we nog wat bijzonderheden beleefd die ik jullie niet wilde onthouden, dus hou je vast... 

De Pontjesbrug, waar ik al een paar keer over heb geschreven, is een bijzondere brug, waarover ik de vorige keer schreef dat je er op mag blijven staan als hij open gaat. Dat is ook waar, als er een roze vlag hangt bij de burg, gaat hij maximaal een kwartiertje open en dus mag je er dan op blijven staan. Deze week hing er op een gegeven moment echter een blauwe vlag, waardoor we inmiddels wisten dat de brug een stuk langer open zou gaan. Als de blauwe vlag er hangt, gaat de brug zeker 20-30 minuten open en dus is het verstandiger om op dat moment niet op de brug te staan. Wij waren aan de overkant in Otrobanda, om de bijzondere muurschildering waar ik eerder over schreef nog eens van dichtbij te bekijken (zie hieronder het bewijs dat ik er echt was...). Op het moment dat we terug wilden via de Pontjesbrug, ging hij dus open, inclusief blauwe vlag. De brug wijkt dan helemaal en ligt parallel aan de twee kades, zodat grote schepen er langs kunnen. Op dat moment gaat de gratis Ferry varen, waar wij ook dankbaar gebruik van hebben gemaakt. Echt een heel bijzonder gezicht om die brug helemaal op een andere plaats te zien liggen.  

Lees meer...Dushi Curaçao (3)

Dushi Curaçao (2)

Published: Tuesday, 20 July 2021

Blog #8 

Inmiddels zijn we aardig geacclimatiseerd op het eiland. De jetlag is wat afgezakt en we slapen wat beter. Het eiland heeft prachtige natuur, waar we de afgelopen dagen met volle teugen van hebben genoten. Witte zandstranden met azuurblauw water, rotswanden waar je u tegen zegt, prachtige bergen en cactussen die tot in de wolken groeien. 

We hebben traditiegetrouw een mooi uitstapje gemaakt met een sightseeing bus. We kozen voor de lokale Irie Tours, met een mooie gekleurde bus, waar geen glas in de ramen zat en die qua vering een hoop te wensen over liet (voor de insidersFly Away Bus all over again...). De bus racete met 80 km/h over de Julianabrug, die 60 meter hoog is, en onze chauffeur Miguel nam de bochten alsof hij Max Verstappen in eigen persoon was. Daar ontstonden toch wel enige vliegtuighandjes door... Toch was het een leuke dag, waarin we goed verzorgd werden door Miguel. Hij was vastbesloten onze namen te leren en met een volledig Nederlandse groep was het ook interessant om te weten waar we vandaan komen. Toen de naam Midwolda viel, was er even een stilte, waarna er vraagtekens boven alle hoofden verschenen. We hebben keurig uitgelegd dat het 'een plaatsje in het Noordoosten van Groningen' is, niets teveel gezegd, toch? Hij voorzag ons tussen de middag van lokale Curaçaose gerechten, of deed in ieder geval een poging, maar wij kozen voor de kippensoep. Kregen we een enorme kom soep voor de neus, waar we makkelijk met 3 personen van konden eten. Portie groottes zijn sowieso erg Amerikaans hier op het eiland. 

Lees meer...Dushi Curaçao (2)

Dushi Curaçao (1)

Published: Wednesday, 14 July 2021

Blog #7

Vakantie in een andere tijdzone start steevast met jetlag. Heerlijk om 04:16 wakker, dagen achter elkaar, en dan vervolgens ook echt klaarwakker zijn, maar wel 's middags om 16:04 weer moe en tijd voor een dutje. Gelukkig kan ik straks in New York door in deze tijdzone, dus kan ik er nu heerlijk relaxed aan wennen. Die koude douche helpt overigens ook om echt wakker te worden...

We hebben een heerlijk restaurantje gevonden, wat ons go-to plekje geworden is. Plein Cafe Wilhelmina, tegenover de Dushi Curaçao letters, serveert ontbijt, lunch en diner en heeft een huiskat die om aandacht komt bedelen. Omdat we niet in het hotel hebben ontbeten, die recensies waren écht niet goed genoeg, hebben we heerlijk ontbeten in dit restaurantje. Het ontbijt is hier 'zo heerlijk gewoon', iets wat je op vakantie in Nederland ook zou vinden, en toch ook heel erg lekker. Perfect voor gewoontedieren van Dokkum. Ze serveren ook dagelijks een daghap, voor echt geen geld, waar we dankbaar gebruik van hebben gemaakt. Rekenen in NAF (Antiliaanse Guldens) is nog wel een dingetje, maar gelukkig werkt de Douane Reizen app zonder WiFi en kan alles netjes naar euro's omgerekend worden. Betalen met de Rabo Wallet app lukt hier overigens prima. 

Lees meer...Dushi Curaçao (1)

Off we go!

Published: Tuesday, 13 July 2021

Blog #6

 Travel-day begint altijd vroeg, zo ook vandaag. Om 07:10 zaten we in de auto op weg naar Schiphol. De koffers (nauwelijks) dicht, de handbagage volgepropt, alles klaar voor vertrek. Het was heel erg rustig op de weg, dus we waren ruim op tijd op de luchthaven. Het was redelijk druk en het kleurde overal oranje van de olympische sporters op weg naar Tokio (inclusief voorrang bij inchecken, security checks en douane). Na een bananenbroodje en een smoothie was het tijd om de koffers in te checken, ons stapeltje met Curaçaose papieren te laten verifiëren en door de security en douane te gaan. Dat ging allemaal mooi vlot, dus was er achter de douane nog mooi de tijd om over de luchthaven te wandelen. Na een cola zero en een halve twix (voor de insiders: pre-breakfast-snack!) 

Tegen kwart over 2 zijn we naar gate F6 gewandeld, waar ons vliegtuig al stond te wachten. Na nog een tijdje in de rij te hebben gestaan, was het tijd om te boarden. Op stoel 34J en 34K, precies boven de vleugel aan de rechterkant, konden we met comfortabele beenruimte aan onze reis beginnen. Het stijgen verliep zoals gepland, ogen dicht, hyperventileren en tranen met tuiten, maar toen ik eenmaal bijgekomen was, ging de rest van de vlucht verrassend goed. KLM gaf ons prima service, met prima eten, een heerlijk kokostoetje en inclusief glaasjes melk - hoewel de stewardess me geloof ik wel wat lastig vond toen ik daar tot twee keer toe om vroeg. Zo'n lange reis gaf me ook de tijd om nog eens van die films te kijken waar je net niet voor naar de bioscoop gaat, maar die je wel interessant vindt. In dit geval: Yesterday. Leuke film, goed besluit om er niet de prijs van een bioscoopkaartje voor te betalen. De rest van de vlucht heb ik enorm mijn best gedaan om een beetje te slapen (zie hieronder het bewijs, ik heb echt scheef gezeten in een vliegtuig). Gelukkig was stoel 34H niet bezet en konden we met een grote stoelendans alle ruimte benutten. 

  

Lees meer...Off we go!

Vliegtuighandjes

Published: Friday, 02 July 2021

Blog #5 

De laatste voorbereidingen voor het vertrek naar de Verenigde Staten in volle gang! Geplande vertrekdatum: 12 juli. #10daystogo

Voorafgaand aan het daadwerkelijke vertrek staan er in Nederland nog voldoende voorbereidingen gepland. Alle lopende werkzaamheden die ik hier doe moeten netjes achtergelaten worden, zodat alles werk-technisch door kan lopen. Alle sociale contacten (waarvan ik sommige al al langer dan een jaar niet gezien heb) verdienen een afscheidsbezoekje. Dat levert de komende week een hoop lunches en diners op - gezelligheid en drukte ten top. Tirza verdient een extra bijzonder afscheidsfeestje, dus we gaan samen naar The Sound of Music als ons laatste zussen-uitje voor nu. Dan moeten er medicijnen gehamsterd worden, dokters en tandartsen gebeld voor de laatste check-ups en alle papieren in orde gemaakt worden. Een beetje autistisch moet er een uitgebreide packinglist voor de koffer(s) en handbagage geschreven worden (lees: checklist aangemaakt op speciaal NYC Trello bord), want welke van de 3 winterjassen moet er mee, hoeveel wereldstekkers is teveel en weet ik zeker dat ik 6 paar schoenen ga inpakken? De garderobe moest nog aangevuld met de laatste essentiële zaken, alles moest nog keurig gewassen worden... en de koffer(s) verdienen vervolgens ook een prepacking, want met een volledig jaar aan bagage heb ik geen idee hoe zwaar dat uit gaat vallen. 

Lees meer...Vliegtuighandjes

Home Sweet Home?

Published: Thursday, 24 June 2021

Blog #4

De volgende hobbel om te nemen: het vinden van een plekje om te wonen tijdens mijn fellowshipjaar in de VS. Ik meldde me aan op allerlei Facebook groepen voor woningen in New York City, en schrok me een hoedje van de prijzen die daar gevraagd werden voor een slaapkamer in een gedeeld appartement. Een studiootje voor mezelf leek daar al helemaal geen optie. Dat laatste is wel wat ik graag zou willen, gezien ik vanuit mijn tijd op kamers in Groningen weet dat ik graag een eigen keuken en eigen badkamer heb (ja, ik heb denk ik de schoonmaakgenen van Moeders meegekregen...). De zoektocht zette zich dus voort en ik keek ook naar gebieden wat verder van Manhattan af, bijvoorbeeld Long Island City helemaal aan de rechterkant of Jersey City helemaal aan de linkerkant. De prijzen daar zijn iets schappelijker en dat maakt dat er meer mogelijkheden zijn. 

Lees meer...Home Sweet Home?

Tripje Amsterdam...

Published: Wednesday, 16 June 2021

Blog #3

Het proces om een visum voor de Verenigde Staten in de wacht te slepen, in coronatijd. Deel 2. Zou het dan toch lukken? 

 

Dacht ik alles in kannen en kruiken te hebben, alle formulieren in huis, alles startklaar om naar het Amsterdamse consulaat te gaan voor een visa interview, bleek daar de capaciteit ernstig gereduceerd vanwege de covid-19 crisis. Eerstvolgende beschikbare datum: 2 september. Bummer, want dan zou ik eigenlijk al in de VS moeten zijn gestart met mijn fellowship. Een uitzonderingspositie, die ik volgende regeltjes zou kunnen krijgen, bleek toch geen optie. In vriendelijk verpakte Amerikaanse bewoordingen werd me te kennen gegeven dan maar iedere dag de pagina waarop de afspraak gemaakt kan worden in de gaten te houden en te hopen op het beschikbaar komen van een eerder moment. Ken je dat ongeduldige gevoel, waarbij je alsmaar F5 of refresh indrukt omdat je ergens op moet wachten en het lukt dan niet? Juist, dat, en dan zeker een week lang. Totdat er plotseling op een prachtige ochtend waarop ik letterlijk uit bed gerold was om even te kijken of er misschien iets vrij was - de hoop al in de ijskast gezet - jawel, een opening vrij was! Onmiddellijk ingeboekt en daarna geloof ik stuiterend het huis door, blij als een kind op kerstochtend dat deze eerste hobbel genomen was. 

Lees meer...Tripje Amsterdam...

The journey of a thousand miles begins with a single step

Published: Saturday, 17 April 2021

Blog #2

Het proces om een visum voor de Verenigde Staten in de wacht te slepen, in coronatijd. Deel 1. Heb je even?

Na het verlossende mailtje dat ik in New York bij de Muziektherapie groep van harte welkom ben (hooray), begon het gepuzzel en geregel. Hoewel ik normaal gesproken heel vrolijk word van dit soort klusjes, levert het in dit geval wel een klein beetje stress op. Omdat ik niet naar een University in de VS ga, maar bij een "particuliere" groep in een ziekenhuis wil meedraaien, heb ik een sponsor-organisatie nodig. De Muziektherapie groep had gelukkig al eens met zo'n organisatie samengewerkt, dus ik had al snel een goede te pakken. Maar dan begint het pas. Alles willen ze van je weten, en dan bedoel ik ook echt alles. Je paspoortgegevens, je bankgegevens, je CV, referenties over of je wel écht zoveel ervaring hebt als je ze voorhoudt (groot dankjewel aan de Profs), een financial guarantor (nog groter dankjewel aan Pap) en natuurlijk een uitgebreide motivatiebrief waarin je niet uitlegt wát je gaat doen, maar wáárom je daarvoor de VS hebt uitgekozen - waarop het antwoord natuurlijk is Cheesecake Factory!

Lees meer...The journey of a thousand miles begins with a single step

“Spring in het diepe, het ondiepe doet namelijk zeer” – Omdenken

Published: Monday, 08 February 2021

Blog #1

Het begon als een gedachtenspinsel toen de plannen van Tirza voor een onderzoeksstage in Sydney vaste vormen begonnen aan te nemen. Het kriebelde steeds meer toen ik haar prachtige avonturen zag beleven in Australië. Maar vandaag werd het een klein beetje werkelijkheid: een research fellowship in het buitenland in het kader van mijn PhD. Ik ontmoette het muziektherapie team van het Louis Armstrong Center for Music Therapy in New York City via Zoom voor een sollicitatiegesprek. Hoewel ik door de covid-19 situatie inmiddels wel gewend ben aan het online vergaderen, is een online sollicitatiegesprek toch een vreemde gewaarwording. Gelukkig was er gelijk bonding-ground, gezien het ook in New York City op dit moment flink sneeuwt, konden we het hebben over kou en niet rijdende treinen, hoewel onze Nederlandse NS natuurlijk wel de kroon spant als het daarop aankomt. Het gehele muziektherapie team druppelde langzaam de vergadering binnen, zeker 15 personen tegenover één sollicitant: ik. 

Lees meer...“Spring in het diepe, het ondiepe doet namelijk zeer” – Omdenken