Blog #50
Het is weer meivakantie, en dat betekent dat het tijd is om naar de VS te vliegen voor het PAS congres. Alweer twee jaar geleden, want vorig jaar was het congres in Honolulu, en ondanks de aantrekkingskracht van deze bestemming vonden we met z'n allen dat 24 uur vliegen voor een beetje wetenschap wat overdreven was. Dit jaar echter slechts 7 uur in een vliegtuig te overleven, want de PAS is dit jaar in Boston. Een dagvlucht dit keer, en dan denk je dat het dan wel mee zal vallen qua vroeg opstaan, maar toch stond ik om 04:00u weer naast m'n bed om richting Schiphol te gaan. Keurig op tijd aangekomen was het wel een beetje druk bij het inchecken van de koffer. Tenminste, in de Delta rij, want de KLM rij (ernaast...) had vooral gapende grond stewardessen. Het vliegen ging zelf was dit keer best oke, slechts een paar vliegtuighandjes onderweg. Delta geeft je na opstijgen een warm handdoekje, die dan goed van pas komt om weer van die vliegtuighandjes af te komen. Ik keek de Lion King live action, las een boek en deed met mijn nieuwe nek-kussen een dutje. Er was drie kazen ravioli en tiramisu, dus ik was tevreden. Na aankomst met de gebruikelijke Uber naar het hotel.
Dit keer verblijven we in Seaport Hotel. Bij aankomst in mijn New York Yankee Stadium trui werd het gelijk pijnlijk duidelijk dat er wel een klein beetje rivalry bestaat tussen NYC en Boston in ieder geval wat honkbal betreft. De receptionist vroeg of ik recent in NYC geweest was. Uit mijn antwoord "nee dat niet", maakte hij op dat ik dan wel een Yankees fan moest zijn, en daarop kregen we een "get out!". Natuurlijk wel met een gigantische knipoog (of toch niet...). Die trui laat ik in de komende week dus maar even in de hotelkamer... Die kamer is overigens ruim, de douche is warm en de tv heeft de optie je eigen streamingsdiensten te casten. Na een mini dutje voor mijn reisgezelschap en een douche voor mij hebben we nog de essentials bij de CVS binnengesleept (full sugar Mountain Dew, Kettle Cooked lays, birthday cake oreos, nouja, you get the jizz) en een frietje bacon-cheese gegeten bij de Shake Shack.
Om 19:00u in slaap vallen heeft dan natuurlijk wel als consequentie dat je om 04:00u jetlagged wakker bent. Gelukkig geeft dat wat tijd voor het plannen van de dag. Vooraf leek het een zonnige week te worden, maar helaas lijkt het toch te gaan regenen op onze eerste sightseeing dag, dus passen we de plannen een klein beetje aan. In plaats van de wandelroute van de Freedom Trail die we graag wilden zien, besloten we de hop-on-hop-off bus te gebruiken, waarin bijna alle plekken ook aan bod kwamen. De route komt langs historische plaatsen en staat in het teken van de geschiedenis van Boston. Het was maar goed dat we voorafgaand aan de tour alvast het Boston Tea Party Ships & Museum gezien hadden, want anders hadden we geloof ik niks van de gehele tour begrepen. Overigens een live tour, waarin het commentaar dus iedere keer kan verschillen. Onderweg zijn we nog even uitgestapt bij het USS Constitution schip, een navy yard, waar je op dit schip en in het visitor center erbij kon kijken. We kwamen overigens ook nog langs het Cheers cafe, je weet wel die van 'where everybody knows your naaaame'.
Anyway, terug naar de Boston Tea Party Ships & Museum. Niet een museum zoals je dat gewend ben, maar eigenlijk een soort live ervaring waarin de Tea Party wordt nagespeeld. Voor als je ook niet hebt opgelet bij de geschiedenisles: dat is eigenlijk het begin van de Amerikaanse revolutie, waarin de opstand tegen de Engelsen echt vorm begint te krijgen. Er liggen drie schepen in de haven met daarin kisten vol met thee, en daarover moeten de Amerikanen belasting betalen, maar die belasting komt hen niet ten goede. Bovendien hebben ze geen stem in het Engelse parlement. Dus komen ze in opstand en besluiten de Sons of Liberty alle thee 's nachts in het zoute water van de Boston haven te kieperen. 'The greatest (and saltiest) cup of tea' die je ooit gezien hebt, zo hebben we vandaag geleerd. De tour die we dus daar achteraan deden wees allerlei plekken aan waar de drie hoofdrolspelers (Sam Adams, John Hancock & Paul Revere) hun plannen beraamden en uitvoerden.
Deze dag hebben we ook goed voor de inwendige mens gezorgd, met een start van de dag bij Tatte, een keten van cafe's waar je ontbijt kan halen. Dit keer kozen we voor een warm ontbijt, ik had een croque madame genomen, die hier in de vorm van een croissant met ham/kaas/ei komt. Smaakte uitstekend. De thee die ik erbij bestelde niet zo, want het theezakje had ongeveer een halve eeuw geweekt in het gloeiend hete water. De chocolademelk voor mijn reisgezelschap was een stuk beter en gemaakt van echte cacao en smaakte dus als intense pure chocolade. Je kan er de donder op zeggen dat ik daar ook een slokje van meegedronken heb. Het diner van onze eerste avond was een classic die niet mag ontbreken: de Cheesecake Factory. Ook de inhoud zal je niet verbazen als je mijn verhaaltjes al wat langer leest: cheeseburger springrolls, chicken parm en lemon-raspberry cheesecake. Met twee glazen lemonade, leve de gratis refill!
Onze tweede sightseeing dag was het heerlijk weer buiten, 17 graden warm en zonnig. Ik heb mijn reisgezelschap voor zijn vorige verjaardag een tour van Fenway Park (het baseball stadion van de Boston Red Sox) beloofd. Niet helemaal het goede team, maar vooruit, wel heel vet om 'The Green Monster' van dichtbij te bekijken. Little did we know dat van dichtbij bekeken betekende dat we even bovenop de muur mochten zitten! Die stoeltjes kosten 150$ plus, op te lopen tot ruim 3000$. Er was de gebruikelijke geschiedenisles en daar moest natuurlijk even stilgestaan worden bij de GOAT Babe Ruth, die bij de Red Sox begonnen is met honkbal spelen, maar die daarna is overgekocht door de New York Yankees, en daar een levende legende werd. Na de tour hebben we een smakelijke brunch gegeten bij Tatte, dit keer een croissantje met pistache, een cheesecake toetje en een kopje warme chocolademelk. Daarna hebben we een paar uurtjes over Harvard University rondgelopen. Spectaculair? Niet echt. Wel leuk om eens gezien te hebben, maar heel veel meer dan een verzameling gebouwen kun je het niet noemen. Wel lijkt het gebied eromheen haast een stad op zichzelf.
Daarna was het dan tijd voor het congres en je vergeet toch een beetje hoe vermoeiend een dag 'in de schoolbanken' ook alweer is. Ook heel erg leuk, begrijp me niet verkeerd, maar 's ochtends om 08:00u aantreden en dan de hele dag luisteren naar verschillende nieuwe inzichten, waarbij je dus probeert om goed op te letten, kost wel energie. Het congres was dit jaar gevuld met verschillende sessies binnen de Neonatologie; over neonatale neurologie, hemodynamiek, maar ook het welzijn van ouders. Mijn reisgezelschap stelt zoals gewoonlijk 10 tellen voordat iemand anders in de zaal de vraag stelt in mijn oor fluisterend een goede vraag, en heeft commentaar op studie-opzet en manier van uitkomsten meten. Mijn promovendus mocht een presentatie van 10 minuten geven en deed dat flitsend, de zaal was vol belangstelling en stelde goede vragen. Zelf presenteerde ik twee posters (met typefout in de plaatsnaam Groningen, maar het mocht de pret niet drukken...). De eerste poster over muziektherapie deed alle voorbijgangers eerst glimlachen en daarna vragen "wat voor muziek". Ik ben op het congres de enige die iets over muziektherapie presenteerde, maar we gaan gewoon stug door met proberen aandacht voor muziektherapie te creëren.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik de Amerikaanse lifestyle wel weer heerlijk vind als ik hier dan zo rondloop. Alles om de hoek, even snel een Pink Drinkje halen bij de Starbucks en daar dan een paar uurtjes mee rondlopen, binnen 20 minuten lekker warme Potbelly soepjes laten thuisbezorgen (ook al zit je in een hotel) en iemand die terloops zegt 'love your shoes'. Ja, ik zou nog wel eens een jaartje aan de andere kant van de oceaan willen wonen... En guess what, dat gaat ook gebeuren, maar dan op Curacao! Binnen een paar maanden is het al zover. Zal ik dat ook weer in verhaaltjesvorm gieten?