Blog #57
In mijn vorige verhaaltje schreef ik dat het tijd was voor het eerste dienstblok van 5 avonden, een vrij weekend en dan 7 nachten. Inmiddels hebben we het blok achter de rug. Het dienstblok verliep goed, maar ik ben wel heel blij met alle ervaring die ik hiervoor al heb opgedaan. Mijn avonddiensten waren betrekkelijk rustig, met maximaal 6 spoed patienten in 1 dienst. Zoals ik eerder al over de SEH schreef zijn de voorzieningen daar niet super en gaat het tempo niet in overdrive als het druk is, dus dat betekent wel dat je met 6 patienten met gemak de gehele avond zoet bent. De pathologie varieerde van heel veel benauwde kinderen (longonstekingen, astma-aanvallen, verstopte snotneuzen), tot ooginfecties bij baby's, hyperventilatie bij een puber die daardoor was flauwgevallen en sikkelcelcrises. En je weet dus zeker dat je bij de kindergeneeskunde werkt als je met je flesje xylometazoline (Otrivin) voor baby's naar de SEH aan het wandelen bent...
In mijn nachtdienstweek was het thema neonatologie, waar ik natuurlijk helemaal geen bezwaar tegen had. We hebben een 26 weker liggen die inmiddels 5 weken oud is en die iedere keer suicidale incidenten doet, waarbij de verpleegkundige dit keer nog niet echt van plan was om in te grijpen (voor de insiders: saturatie 20, hartactie 57), dus ik besloot in te grijpen en het kind op de neoT (onze variant van kap/ballon) te nemen en bij te blazen. Gelukkig ging dat dit keer goed en was er na ventileren, goed uitzuigen en wisselen van het kapje op de neus weer herstel. Later die nacht werd er een baby geboren met een postnatale collaps, waarbij het kind volledig was gestopt met ademen en het ons zeker 10 minuten gekost heeft om weer goed te krijgen. Toen we nadien dachten dat het weer bijgetrokken was en het kind op de NICU hadden opgenomen ter observatie, gebeurde het vrolijk opnieuw... We kregen er ook geen goed infuus in wegens slechte circulatie van de handjes en voetjes, dus besloot ik maar vast aan een navellijn procedure te beginnen, die gelukkig goed slaagde. Terwijl dit aan de gang was ging de 28 weker op de kamer ernaast onderuit met een sepsis en daarbij een bolle buik, wat in de neonatologie ook een spoedgeval is. We maakten een rontgenfoto van de buik en zagen daarop gelukkig geen aanwijzingen voor een darmontsteking (NEC) of een gat in de darm. We stopten de voeding, brachten een neusmaagslang in en namen een bloedkweek af, waarna we antibiotica startten. Gelukkig is het buikprobleem niet erger geworden. Het kind ontwikkelde in de nachten erna wel hoge bloedsuikers, waarvoor we insuline moesten starten (wat ik bij zo'n kleintje nog nooit had gedaan, maar gelukkig wel wat feeling voor heb door de kinder-IC stage). In een andere nachtdienst hebben we de hele nacht naast een baby met geelzucht gestaan (voor de insiders: bilirubine 520(!)) om een wisseltransfusie uit te voeren. Dit is iets wat in NL ook ongeveer nooit voorkomt, omdat onze verloskundigen bij geelzucht thuis door een huidmeter het bilirubinegehalte kunnen meten. Dat kan hier niet, en de verloskundige hier had keurig het advies gegeven het kind in de zon te leggen (wat voor de goede orde niets doet...).
Tijdens de nachtdienst met de wisseltransfusie en ook in andere diensten, heb ik wat last van de verschillende achtergronden van de supervisoren. De helft is in NL of BE opgeleid, en op kleine verschillen na (hoe hoog mag de coffeine worden opgehoogd, hoe vaak mag je een oplaad geven, kun je doxapram veilig geven, welke beademingsmodus wordt geprefereerd, etc) is dat eigenlijk heel vergelijkbaar als in Groningen. De andere helft van de supervisoren is opgeleid in Colombia, waar de praktijk echt heel anders is (veel vaker labonderzoek door te prikken, vrijwel nooit een arterielijn inbrengen, navellijnen voor ongeveer iedere baby, antibiotica voor iedere baby en dan het liefst zo breed spectrum mogelijk). Een van de Colombiaanse artsen werkt hier al heel lang en is aardig ingeburgerd in de NLse praktijk, maar de ander is hier pas net en dat geeft natuurlijk verschil in praktijk duidelijker weer. Het is voor mij dan schipperen tussen het vasthouden aan de kennis en praktijk die ik gewend ben, maar wel open staan voor andere praktijk. In de wisseltransfusie nacht was dat duidelijk doordat de supervisor graag wilde afwachten of het bilirubine verder zou dalen, terwijl als je een beetje gevoel voor dit getal hebt, je echt duidelijk ziet dat dit ver (lees: sky high) boven de grens is en dus vond ik dat we de transfusie moesten uitvoeren. Ik kreeg naar mijn hoofd geslingerd dat ik graag de procedure een keer wilde doen en dat dat wel de reden moest zijn dat ik zo graag de transfusie wilde uitvoeren. Niet waar natuurlijk, ik wilde de baby graag behoeden voor hersenschade... Ook praktisch verliep de nacht niet geheel naar wens, doordat de verpleegkundige handelingen moest uitvoeren waarvoor ze eigenlijk niet bevoegd is en ik me daar best schuldig over voelde - mijn eigen gevoel zei dat ik eigenlijk een tweede neonatoloog zou moeten bellen, maar ja, dan moest ik over het hoofd van de supervisor heen en dat durfde ik toch niet goed. Nou, je leest het, een dienst met leerzame momenten voor de volgende keer. Gelukkig is het met de baby - na de transfusie - goed afgelopen.
Tijdens de nachtdienstweek was het ook tijd voor Siman di Kultura (week van de cultuur) van Curacao. Dat werd buiten het ziekenhuis gevierd met traditionele kleding, gerechten en feest op het hele eiland. Daar heb ik natuurlijk niks van meegekregen, want ik was of aan het werk of aan het slapen. Gelukkig werd er op de NICU ook aandacht aan besteed, in de vorm van traditionele gerechten die het team zelf klaarmaakte en waar ik ook van mocht meegenieten. Van traditionele kippensoep, gebakken brood, pastechi, soesje met tonijnsalade, zelfgemaakt snoep, bakkeljauw, tot de bolo (soort mierzoete taart met blue curacao erdoor die stiekem mijn favoriet is) en tamarinde juice: het was een culturele ervaring om nooit te vergeten!
Tussen de dienstweken in heb ik nog heerlijk een paar uurtjes op een strandje gelegen (met broek aan, want m'n verbrande benen waren nog niet geheel hersteld) en daarna bij Landhuis Daniel geluncht met een heerlijke French onion soup en een creme brulee als toetje (die echt krak zei!). Ook heb ik nog een dagje Willemstad met mezelf gedaan, waarbij ik heerlijk heb geshopt in Kura Hulanda, voor 30$ aan chocolade heb gekocht en leuke souvenirs voor de lieverds in NL, waar ik komende week een bliksembezoek aan ga brengen. Lunchen met jezelf blijft een gekke gewaarwording, maar het is wel heerlijk om mensjes te kijken en weer over de Pontjesbrug te kunnen lopen, want die is inmiddels gerenoveerd en terug in de St Anna baai!
