Blog #58
Het is al weer een tijdje geleden dat ik een update gepost heb. Ik was vandaag niet per se van plan een verhaaltje te schrijven, maar bij gebrek aan betere invulling van de dag, toch maar iets op papier gezet. Het originele plan was een solo bioscoop bezoek te brengen (lekker in de airco, en ik wil graag sense&sensibility zien), maar geheel op z'n Curacaos kom je bij de bioscoop aan, vraagt om een kaartje, en ondanks dat op het grote scherm achter de meneer staat dat de film in zaal 6 draait, zegt de meneer dat de film niet gaat draaien en komt er geen kaartje. Bad luck, dus dan maar langs de Bath&Body Works voor een kerstluchtje om toch nog heel eventjes uit de extreme hitte te zijn. Het is letterlijk zo warm dat ik druppeltjes zit te zweten, en het maakt niet uit of ik in huis zit of buitenshuis ben. De wind is weggevallen, waardoor er regelmatig ook 3 uur lang geen stroom is; er wordt dan 'geschakeld', en het is gewoon echt erg warm. Ons zwembad ligt de hele middag in het zonnetje, en om te voorkomen dat ik opnieuw kreeftje rood word, ga ik tussen 12 en 16 niet in de zon zitten. De rest van het eiland verandert langzaam in feestseizoen, met kerstdrankjes, kerstmenu's, kerstversiering en veel evenementen, waar ik jullie de volgende keer mee naartoe neem. Eerst nog even terug naar de afgelopen weken: hier is de oktober update.
Het is inmiddels alweer 4 weken geleden dat ik mijn eerste vliegtuig tripje overzees in m'n eentje gemaakt heb, om een kort bezoek aan NL te brengen. Op maandag uit de nachtdienst komen, op woensdag naar NL vliegen, en dan op de dinsdag erna weer terug naar Curacao vliegen en op donderdag weer de nachtdiensten in, is best een pittig schema. Het was het echter 100% waard! Het vliegen zelf ging eigenlijk heel voorspoedig. Curacao is niet een heel groot vliegveld, dus de security (waar je helaas wel alles uit je tas moet halen) en het vinden van de gate zijn gelukkig heel gemakkelijk. Ik twijfelde nog even of ze gingen checken of mijn handbagage koffertje niet te groot was, maar niemand heeft er naar om gekeken. Ik had vooraf online ingecheckt, dus moest ik op het vliegveld nog even mijn paspoort laten zien aan de mensen achter de balie. Gelukkig ben ik inmiddels gewend aan Nienke ;-). Met een pastechi kip en een brownie voorafgaand aan de vlucht was het tijd om in te stappen, en mijn stoeltje bij het raam op te zoeken. Op de heenreis naar Amsterdam was de stoel naast me leeg, dus kon ik gelukkig rustig zitten zonder me druk te maken over de persoon naast me. Vliegen met TUI was prima, met een goede maaltijd en een lekker ontbijtje bij het landen. Het jetlag protocol werd goed doorlopen nadat ik heel lief was opgehaald op Schiphol. Gedurende de week ben ik op kraamvisite geweest bij mijn pasgeboren neefje Thijmen (en wat is ie lief!), heb ik de promotie van mijn eerste promovendus bijgewoond (en wat deed ze het goed!), en heb ik tussendoor nog even traditiegetrouw het Zechstein tournooi gejureerd (en wat was het leuk!). Toen was het alweer tijd om terug te vliegen, en ook dat verliep gelukkig voorspoedig. Nog even getwijfeld of ik een trombosebeen had opgelopen in het vliegtuig (bij terugkomst in Amsterdam denk ik een spiertje verrekt), maar voor de long-haul vluchten toch maar compression socks ingeslagen voor de volgende keren...
Vlak voordat ik wegging heb ik mezelf nog getrakteerd op een solo spa dag, bij 8 The Experience bij Karakter beach. Het uitzicht van de spa zie je hieronder, en ik had voor mezelf een facial geboekt van 90 minuten. Heerlijk relaxen na een week van 7 nachtdiensten is echt de ultieme verwennerij. Met allerlei crèmes, zalfjes, peelings, scrubs, een uitstekende massage die behalve mijn gezicht ook mij voeten besloeg en dan de zee op de achtergrond... dat is toch iets wat je in NL niet gaat vinden. Het restaurant naast de spa verkoopt uitstekende broodjes melted tuna, en heerlijke koekjes die ik mee naar huis heb genomen. Treat yourself dag, geslaagd!
De nachtdiensten bij terugkomst waren gevuld met opnieuw veel neonatologie, want in mijn afwezigheid was er een baby geboren met ernstige asfyxie (= zuurstofgebrek bij de geboorte), die de hele tijd aan het stuipen was. Tegelijkertijd was er ook een baby geboren met een ernstige PPHN (=te hoge bloeddruk in de longen, die niet daalt na de geboorte waar dat wel zou moeten). De eerste baby leek het klinisch niet te gaan halen, omdat hij alle medicatie uit de boekjes had uitgespeeld, en alsnog stuipte. Er werd besloten om toch een MRI te maken, en daarop werd gezien dat er geen bloed in de hersenen zat of sprake was van schade door het zuurstofgebrek, maar bloed bovenop de hersenen dat de hersenvliezen prikkelt en waardoor de stuipen verklaard werden. Daar heb ik weer van geleerd dat die MRI ons echt verder helpt en je niet zomaar moet zeggen dat je de behandeling stopt als er veel stuipen zijn. De baby is inmiddels zelf drinkend en neurologisch goed naar huis ontslagen. De PPHN baby kreeg hier alle medicatie die we kunnen geven toegediend (stikstofbeademing, zuurstof, milrinone, sildenafi, cardiotonica, sedatie, verslapping) en hield alsnog krappe saturaties van ±88%. In NL zouden we een centrum gecontact hebben dat de hartlongmachine bji baby's kan bedienen, maar die hebben we hier helaas niet, en de baby was niet stabiel genoeg om overgeplaatst te worden naar Colombia. Dus: maximale therapie en geduld. En dan blijkt de natuur opnieuw mild, en is de baby inmiddels van de beademing en moet vooral nog gaan leren drinken.
Ook op de kinderafdeling zijn bizarre casussen voorbij gekomen. Bijvoorbeeld een jongen met een doorgebroken sinusitis (=voorhoofdsholte ontsteking) die daardoor een hersenabces had ontwikkeld en waarbij hij ook stuipen kreeg. Hij had zich eerder al eens gepresenteerd met koorts zonder duidelijk focus, en we hadden 'm behandeld met een kuur antibiotica (wel in het ziekenhuis), hij ging klinisch goed met ontslag, maar kwam een dag later toch stuipend het ziekehuis weer in. Daarvan heb ik geleerd dat als je niet weet wat je aan het behandelen bent, je toch op zoek moet naar een focus, een bacterie en de juiste vorm van antibiotica. Dan maar toch een keer een CT scan maken van een kind, of een MRI scan als dat nodig is. Een ander voorbeeld is een kindje met een urinescreening die positief bleek voor drugs, en waarbij geen goede verklaring gevonden werd, en dat dus nog opgenomen ligt op de afdeling (inmiddels ruim 2 weken) en waar de instanties dan zo traag zijn dat het kind inmiddels vriendjes is geworden met alle artsen en verpleegkundigen. Dat leert me blij te zijn met instanties in NL, ondanks dat we daar ook vaak over klagen. Verder is de kinderafdeling heel druk geweest met benauwde kinderen (ondanks dat er hier niet echt seizoenen bestaan, lijkt er toch een piekje te zijn als "regenseizoen" begint. Regenseizoen betekent dat het 5 minuten per dag stortregent en daarna weer heel warm en zonnig is. Dus waar die virussen dan op groeien, dan begrijp ik nog niet echt...
Tussen de nachtdienst week na terugkomst en de dagdienst weken die net weer voorbij zijn, zat de eerste compensatieweek die ik op het eiland heb doorgebracht met collega's. De week stond bol van de sociale activiteiten: een barbecue op het strand met een groepje gezellige collega's, lekker lunchen met collega's (ik adviseer BijBlauw voor prachtig uitzicht en heerlijke wentelteefjes en La Reina voor een heerlijke yoghurt bowl en de tot nu toe enige Chai Latte op het eiland en Maira's Kitchen voor lekkere omelet en andere ontbijtjes) en met nieuwe vrienden van de kerk, en een sunset sail cruise vanaf Jan Thiel beach. Voor die laatste moest ik weer een nieuwe bestemming rijden en over de hoge brug, dus met een paar vliegtuighandjes stond ik uiteindelijk op de parkeerplaats geparkeerd. Zoveel fijner als iemand precies weet waar je moet zijn... Gelukkig was de groep mensen die meegingen op tijd, en was de cruise echt een hele gave ervaring. Ondanks mijn lichtelijke vliegtuighandjes bij hoogteverschillen (ook op het water dus...), heb ik er wel van genoten om een stukje rond het eiland te varen, met lekkere drankjes, snacks en goeie muziek. Intussen hebben er weer een paar collega's afscheid genomen van het team hier (met traditiegetrouw afscheidsetentje, dit keer bij de Gouveneur), dus de groep blijft zich steeds een beetje vernieuwen, en dat verandert de dynamiek ook. Dat mag de pret niet drukken, dus probeer ik ook met de nieuwe groep weer leuke contacten te leggen, en gelukkig lukt dat aardig.
Tot slot nog te noteren dat mijn 3 maanden punt inmiddels voorbij is, en dat ze hier aan me gewend zijn geraakt, en ik goede feedback mocht ontvangen ("Wij zijn fan!"), en ook hele nuttige tips om aan verder te werken, wat echt puntjes op de i dingetjes zijn, en waarin ik nog net iets meer in mijn eigen kracht mag gaan staan. Dat gaat niet altijd natuurlijk, maar als ik hoor welke punten ze hier als positief aandragen, dan heb ik de afgelopen jaren echt heel veel groei doorgemaakt, en dat is echt super leuk om terug te horen. Met het rooster dat uit is gekomen, zijn er ook een hoop leuke dingen in het vooruitzicht: twee tantes komen op visite en ook komen er vriendinnen die ik al sinds de middelbare school ken, niet zo vaak spreek, maar waar de band toch altijd goed mee blijft. Ik heb er heel veel zin in om met hen samen de rest van het eiland ook te gaan ontdekken: meer van de natuur te zien, mooie wandelingen te maken en wellicht eens een poging te doen om een berg te beklimmen. Tot slot is mijn vakantie in de loop van het jaar goed gekeurd en heb ik een bestemming gekozen die mij in dit jaar een stukje happy place gaat opleveren. Niet wat iedereen doet (Peru, Colombia, Panama), maar wel helemaal zoals het bij mij past. Kun je raden wat de bestemming gaat worden? Groetjes!
