Blog #56
Het is tijd voor een nieuwe update, want ik heb de afgelopen weken nauwelijks iets geschreven. Het is alweer bijna eind september. Mijn reeks dagdiensten (7 weken, waarvan 6 weken met 6 dagen per week werken zonder dag je de weekenddag 12 uurs dienst gecompenseerd krijgt) zit er eindelijk op. De dagdiensten waren gevuld deels zorg op de kinderafdeling, waar het thema van de week verschilde van functioneel neurologische stoornissen tot astma, tot sociaal complexe problematiek waarbij ouders zelfs rechtstreeks contact met de health inspector en ministers zoeken en in de rechtbank beland zijn om ons beleid aan te vechten. Het andere deel was gevuld met zorg op de NICU, waar het momenteel een high care zaal is vol met dysmature kinderen (die dus klein voor hun zwangerschapsduur geboren zijn), en met klein bedoel ik dan tussen de 1200 en 1600 gram, terwijl ze vaak ook nog prematuur geboren zijn. Sommige van deze kinderen hebben daarom infusen via de navel nodig, die wij als artsen inbrengen. Gelukkig had ik dat in NL al geleerd en kon ik dat hier gelijk zelfstandig doen. Altijd een fijn gevoel als het ding centraal zit en niet de lever in schiet (waar je zeg maar niks aan kan doen, ondanks alle trucs die je kunt bedenken).
Op de NICU heb ik ook mijn eerste reanimatie meegemaakt, waarbij het geen scenario betrof. We hadden een 26 weken baby opgevangen, waarbij ik bij de opvang aanwezig was en de luchtweg zou bewaken. Ik kreeg er toen al heel moeizaam lucht in, en later bij het geven van surfactant (een medicijn dat we via een dun buisje door de stembanden rechtstreeks in de longen geven) hadden we gezien dat dat kwam doordat de luchtweg heel erg anterieur gelegen was. Dat maakt zowel het kappen met de neo-T (onze variant van een "kap en ballon" voor het bijblazen als een kind zelf niet ademt) als het doen van deze procedures veel moeilijker. Surfactant en eerste keer intubatie was geslaagd, maar moeizaam verlopen. Nu leek het echter goed te gaan, dus werd besloten de patiënt te detuberen. Dat ging een paar uur goed, maar zoals wel vaker het geval is bij deze kleintjes, hield hij na een paar uur toch weer op met ademen en moest er een nieuwe tube in. Ik werd gebeld, maar ik kan niet intuberen, dus ik heb gelijk de neonatoloog gebeld, en samen gingen we naar de patiënt. Zij is begonnen met de neo-T hanteren, maar ik mocht ook nog een poging doen, om meer zelfvertrouwen te kweken, dat ik nu ik weet dat de luchtweg ook zo anterieur kan liggen weet hoe ik dan mijn greep kan aanpassen om alsnog lucht in de longen te kunnen blazen. Dat ging gelukkig nu goed! Het intuberen daarentegen was een stuk lastiger, waarbij de zuurstofsaturatie niet meer meetbaar was en de hartslag daalde naar 50/min. Daarop werd een tweede neonatoloog gebeld en zijn we gestart met reanimeren. Ik was zwaar onder de indruk van de rust die de neonatoloog uitstraalde en hoe gestructureerd zij alsnog aan de slag ging. Uiteindelijk is het gelukt een nieuwe tube te plaatsen en heeft de baby het wonderbaarlijk zonder grote schade overleeft. Ik moest er wel eventjes van bijkomen, want het blijft toch heftig om te zien, maar ook daar was voldoende aandacht voor.
De manier waarop hier met de arts-assistenten wordt omgegaan is sowieso ontzettend collegiaal. Daarvoor moet ik eventjes terug naar mijn eerste vrije dag in al deze weken, waarop ik samen met een collega naar een strandje ben geweest. Een super leuk plekje genaamd Karakter, waar je als je een glas drinken besteld gratis op een bedje mag liggen, en waar ook voldoende schaduw is. Lekker een ontbijtje besteld en naar de zee gekeken. Perfect dagje. Dacht ik. Ondanks het insmeren vooraf en tijdens het liggen op het bedje was de UV straling voor deze albino ietsje (lees: veel) te hoog, waardoor ik inmiddels pijlijk kreeftrood ben en met ibuprofen, calendulan, wat series waar je je aandacht niet bij hoeft houden (zoals 'Een Huis Vol') in mijn pyjama en in de airco mijn dagen doorkom. Maar er zijn dan wel zeker 4 collega's die appjes sturen om te vragen hoe het gaat, of ik iets nodig heb en wat ze voor me kunnen doen. Dat tekent echt hoe leuk de groep is die er nu is.
Met de leuke groep hebben we (na mijn stranddag, toen ik nog niet door had hoe extreem de verbranding dit keer ging zijn) nog lekker een hapje gegeten bij Caleo. Dit is een shared dining concept in Kura Hulanda, waar de lijst van mijn voorganger 3 plusjes voor gaf. Volledig terecht, ik heb er extreem lekker gegeten. Van lekkere visgerechten zoals tonijn, ceviche of kingfish tot aan vleesgerechten als korean fried chicken en steak tot groentegerechten als gefrituurde bloemkool en broccoli. Hoewel het gehele diner je ongeveer 75,- pp kost is het voor een luxe diner zeker de moeite waard!
In de tussentijd is het ook een paar keer zondag geweest, waarbij ik afgelopen zondag voor het eerste op de geleende, niet al te best uitziende, dwarsfluit gespeeld heb. Er kwam gelukkig geluid uit, maar ik kan wel merken dat het niet mijn eigen instrument is. Gelukkig was de liturgie gevuld met golden oldies, waarbij de 65-plussers waar ik samen het groepje mee vormde onder de indruk waren van mijn muzikale opvoeding... Thanks mam! En in de tussentijd is het gelukt om van mijn huisdieren een foto te maken, en heel Nederlands beschuit met muisjes te eten op de geboorte van mijn nieuwe neefje Thijmen!
Vanaf vandaag ga ik beginnen aan mijn eerste dienstblok, bestaande uit 5 avonddiensten van 16.30 tot 23.30 (dus lekker kort), een weekend vrij, en dan 7 nachtdiensten, die doordeweeks van 23.00 tot ongeveer 09.00 duren (afhankelijk van hoe lang de overdracht en het onderwijs erna duren) en in het weekend van 21.00 tot ongeveer 10.00. Zijn dus behoorlijk lange diensten, dus ik ben benieuwd hoe ik me daar doorheen ga slaan. Will keep you posted!