Blog #55
De eerste maand op het eiland zit er alweer op! De tijd vliegt voorbij, zeker omdat ik de afgelopen weken van maandag t/m zaterdag gewerkt heb, en dan op zaterdag een 12-uurs dienst gedraaid heb. Door de weeks zie ik kinderen op de kinderafdeling, neonatale intensive care, kraamafdeling en de spoedeisende hulp. Mijn bond met de verpleegkundigen wordt steeds een beetje beter, op een paar excentrieke figuren (waar ik mijn collega's ook over hoor klagen) na. Het is voor mij een goede les dat je hier alles door elkaar gepresenteerd krijgt, en dat je dus van IC dokter moet schakelen naar algemeen kindergeneeskundige problemen. Op de kinderafdeling ligt vervolgens een ernstige sikkelcelcrise naast een hyperbilirubinemie baby, en een dehydrant naast een koorts zonder focus waar de verdenking is dat het een auto-immuun ziekte is en waar de diagnostiek zo geavanceerd is dat het naar Nederland opgestuurd moet worden. Op de NICU mocht ik de afgelopen weken mijn eerste echo schedel zelf maken, en waar ik in de eerste poging nog moest bedenken hoe ik precies de probe vast moet houden om het beeld in het midden te krijgen, ging dat bij de daaropvolgende pogingen al een stuk beter. Ik heb een hoop baby's opgevangen op de OK en ik kan iedere keer weer genieten van het bijdragen aan de vroegste start van het leven.
De eerste weken hadden we ook een patientje op de volwassen IC liggen met een astma exacerbatie. Daarbij wil je normaal gesproken een beademingsbuisje zo lang mogelijk vermijden, maar dit kind putte uit en had echt ondersteuning nodig. Dat hebben we geweten, want we zijn vijf dagen bezig geweest om de beademing goed te krijgen. Het helpt niet mee dat er op het moment geen kinderintensivist op het eiland aanwezig is om reallife naast de machine te staan en aan te passen waar nodig. Gelukkig is er wel contact met Nederland te krijgen om hulp op afstand te vragen. Uiteindelijk heb ik veel voor dit meisje gezorgd en merkte ik dat ik de acute en technische zorg toch ook heel erg kan waarderen, en het leuk vind om pathofysiologisch te redeneren en dan te begrijpen waarom we doen wat we doen. Ik ben ook een stuk minder bang dan de meeste jonge dokters op het eiland, en durf bijvoorbeeld gemakkelijker sedatie te geven of te sleutelen aan instellingen. Leuk om te merken dat die stage op de kinder IC zijn vruchten heeft afgeworpen!
We hebben weer wat leuke sociale activiteiten ondernomen. Bijvoorbeeld een shared-dining experience bij Soi'95, die volgens de lijst van mijn voorganger zeker het bezoeken waard zou zijn. Ik ben het hartgrondig met hem eens. Beste op de menu kaart? Boneless ribs. Spareribs, maar dan zonder het bot erin. Alle lusten en geen lasten van het irritante van die botjes of het eten met je handen. Ook heel erg leuk dat we dit met elkaar konden delen en zo weer een gezellige avond konden doorbrengen. We gingen lekker wandelen (±40 min), wat ik op de heenweg gewaardeerd heb, maar op de terugweg ietsje minder, want het was ongemerkt toch 22.00u geworden voordat we klaar waren met eten...
Ook hebben we met een groep collega's een kunstwandeling door Otrobanda gelopen, tijdens de Kaya Kaya artweek. Kaya betekent straat in het Papiamentu en het is begonnen als een initiatief om de straten van Otrobanda op te knappen en veiliger te maken. Allerlei artiesten (zowel schilders, maar ook architecten, muzikanten en koks) stallen hun waar uit op straat en leveren een bijdragen aan de uitstraling van de wijk. Als je door Otrobanda wandelt zie je dat die Kaya Kaya artweek ieder jaar toevoegt en daarmee is de wijk continu in verandering. Hoogtepunt van de wandeling was de Leigh die we gratis kregen, een soort huisgemaakt ijsje met melk of water als basis. Ik koos voor piña colada smaak en heb nog de hele avond m'n vingers afgelikt. Het ijsje kun je krijgen bij Mina, een mevrouw die in Otrobanda woont en wegens ziekte niet meer kan werken, en daarom vrijwillig deze ijsjes maakt. Voor een klein bedrag kun je een ijsje bij haar kopen, je hoeft alleen maar even roepen voor de deur en ze komt je van dienst zijn. Ze is alleen niet thuis op zondagmorgen, als ze in de kerk zit (en terecht!).
Mijn persoonlijke overwinning was een momentje met mezelf bij Viva in Kura Hulanda. Daarvoor moet ik even terug naar het begin. De week nadat ik hier auto kon rijden ben ik naar de Gereformeerde Kerk Curaçao gegaan, een gemeenschap die qua basis lijkt op die waar ik thuis vandaan kom. Het is een kleine groep mensen, ongeveer 40-60, waar het dus opvalt als je er voor de tweede keer komt. Als mensen vragen waar ik vandaan kom vertel ik altijd graag dat ik uit een muzikaal gezin kom, en van het een kwam het ander... ik ben in de muziekgroep beland. Ik vertelde dat ik dwarsfluit speel, en ze tikken hier een oude fluit op de kop. Beetje (lees: extreem) roestig (letterlijk), maar met wat zilverpoets wordt het vast een pracht instrument! De komende weken zal ik dus als ik op zondag aanwezig ben of meezingen of lekker fluit spelen, en ik hoop dat ik ook wat leuke contacten overhoud aan deze gemeenschap waar je zo warm welkom wordt geheten. Overigens is die warmte precies wat ik zocht, want dat is ook wat ik van thuis uit zo kan waarderen (zie bewijs hieronder). Anyway, voorafgaand aan de eerst repetitie waar ik aansloot had ik een paar uurtjes tussen werk en de afspraak, en totaal geen zin om te koken, dus besloot ik mezelf te trakteren op een lichte maaltijd in m'n eentje. Blijft een beetje gek, maar het eten was zeer smakelijk!
Tot slot. De afgelopen weken heb ik een grote onderzoeksbeurs gekregen waar ik eind juli nog een sollicitatie procedure voor had doorlopen. Het is fantastisch om dat nieuws te hebben ontvangen, want dit betekent dat ik de komende jaren mijn opleiding kan blijven combineren met mijn passie voor wetenschap en mijn passie voor muziektherapie in de kindergeneeskundige zorg. Toch is het ook heel dubbel om deze enorme mijlpaal niet te vieren met de mensen die het dichtst bij je staan. De moderne middelen zorgden ervoor dat ik direct na het openen van de brief degene kon bellen die het best begrijpt wat dit voor mij betekent, maar ik had het liever met een fysieke knuffel gedaan. Een van de collega's hier, die ik al uit Nederland ken waar ik haar onderzoeksstage begeleid heb, vond dat het weldegelijk gevierd moest worden en bracht na onze dienst samen nog een lekker toetje...
