Blog #54
Zoals altijd als je ergens aan een nieuwe baan begint wordt het dagelijks leven belangrijker dan de leuke uitjes en culturele dingen die je beleeft. In het begin is er echter nog genoeg te vertellen over de bijzonderheden die je hier tegenkomt, dus bij deze de update van de week!
Na de eerste inwerkweek was het tijd voor een week op de kinderafdeling. Daar liggen kinderen in principe van 0 tot 18 jaar, zowel voor de kindergeneeskunde als ook voor alle specialismen die niet kindergeneeskunde zijn maar waar het wel kinderen betreffen. We zijn bij alle kinderen in consult, om er voor te zorgen dat pijnstilling en vocht- en voedingsbeleid goed verloopt, dat alle kinderen netjes met brief en recept naar huis gaan en dat er zinnig nagedacht wordt over de plannen die worden gemaakt. Dat gaat vaak goed, maar soms ook niet. In deze eerste week zag ik bijvoorbeeld een kind met een enorme hondenbeet op de hoofdhuid, waar zonder blikken of blozen twee röntgenfoto's van werden gemaakt en waar daarna ook nog een CT scan van gemaakt werd. Zinnig en zuinig zou zijn geweest om alleen de CT scan te maken, want dat had het kind stralenbelasting gescheeld en hetzelfde resultaat opgeleverd. Maar ook op Curaçao geldt: als een neurochirurg iets zegt, dan zal het gebeuren...
De eerste week gaf ook gelijk een heftige casus met een 2-jarige die we diagnosticeerden met een nieuwe leukemie. Daarvoor is alles op het eiland aanwezig, inclusief de nieuwste immuunfenotypering technieken en er kan ook een beenmergpunctie verricht worden. Toch moeten kinderen van het eiland voor de definitieve diagnose en het eerste stuk van de behandeling naar Nederland. Ze gaan dan naar het Prinses Maxima Centrum in Utrecht, net zoals wanneer het een Nederlands kind zou zijn. Dat is alleen in Nederland een stuk gemakkelijker te regelen dan vanaf het eiland. Dit kind werd onder medische begeleiding van een collega arts-assistent naar Nederland gevlogen. De organisatie van die trip heeft heel wat voeten in de aarde. Er moet overlegd worden met verzekeraars, met de KLM voor een plekje in een bomvol vliegtuig in het hoogseizoen, dan een medische verklaring afgegeven worden en een soort handbagage koffertje volgepakt met allerlei medische materialen voor het geval er iets gebeurt aan boord. Dan moet je denken aan infuusprikspullen, vloeistoffen om vocht te kunnen geven, noodmedicatie, etcetera. Ik had het transport best graag zelf willen begeleiden, maar aangezien ik hier echt net ben, leek me dat niet de meest handige oplossing (en de vliegtuighandjes hadden vast ook niet geholpen). Gelukkig kregen we bericht dat het transport vlekkeloos verlopen is, en dat de behandeling in Utrecht zal worden opgestart. We hopen het patiëntje over 9 maanden terug te zien op het eiland...
Toen was het ook alweer tijd voor mijn eerste dienst (na 2 weken inwerken). Die had ik overgenomen van de collega die het medisch transport heeft verzorgd. We doen hier in het weekend 12 uurs diensten en die worden niet gecompenseerd, dus dat betekent dat de meeste werkweken 6 dagen hebben (ma t/m vrij en za of zo) als je dagdiensten werkt. We werken ook dienstblokken van 5 avonden en 7 nachten met daartussen een weekendje vrij, gelukkig is er daarna een compensatieweek waarin je een volle week kunt bijkomen van het harde werken. Terug naar de eerste dienst. Het is maar goed dat ik de logistiek aardig onder de knie heb, want ik begon de dag met 5 ontslagen, een spoedpatiënt met meer dan 7 dagen koorts (waar we veel aanvullende diagnostiek gedaan hebben, omdat we niet goed konden achterhalen wat precies het probleem was), een kind met een nieuwe diabetes mellitus type 1 (in de volksmond suikerziekte genoemd) en een baby met geelzucht. Allerlei problemen die we ook in Nederland tegenkomen, maar waar hier de protocollen weer net een beetje anders voor zijn. Bovendien zorgt het ervoor dat ik veel moet communiceren met de verpleegkundigen. Dat is een struggle op zichzelf, want zij moeten nog even aan deze dokter-doctor wennen.
De beoordelingen op de spoedeisende hulp vereisen een aparte alinea. In een land waar een hypermodern ziekenhuis gebouwd is in 2019, met alles erop en eraan, is het verbazingwekkend hoe armzalig de kinderen behandeld worden op de spoedeisende hulp. Waar ik gewend ben aan een kindvriendelijke kamer, wordt hier met name gebruik gemaakt van de wachtkamer. Kinderen krijgen geen eigen kamer als ze de spoedeisende hulp bezoeken, maar worden kort gezien door de triage verpleegkundige en dan weer in de wachtkamer gedumpt. Totdat er iemand van de kindergeneeskunde komt, en die mag het kind dan onderzoeken in wat de 'MD' kamer genoemd wordt. Dit is een kamer waarin letterlijk niks te vinden is. Als je mazzel hebt staat er een onderzoeksbank, een bureau en een stoel. Computer is er niet te vinden. Apparatuur zoals een otoscoop (waarmee je in oren kan kijken) is er ook niet te vinden. Lichtknopje doet het soms wel en soms niet. Toch worden de verpleegkundigen op de kinderafdeling er ook echt niet vrolijk van als je vraagt of je het kind in een kindvriendelijke omgeving op de afdeling kan zien, want dan moeten ze aan het werk, en dat werk was niet vooraf ingecalculeerd. Je wordt er wel creatief van...:
De eerste dienst stond ook nog in het teken van mijn eerste 'schakel' op Curaçao. Alle stroomvoorziening op het eiland wordt geleverd door Aqualectra. Veelal gebaseerd op windenergie. Als de wind wat gaat liggen, in de warmste maanden van het jaar (waar we nu middenin zitten), dan is er eigenlijk onvoldoende om het gehele eiland tegelijkertijd van stroom te voorzien, dus besluit het bedrijf om dan wijken op het eiland wisselend van het stroom af te sluiten. Meestal duurt dat een uurtje of 2. Maar dan moet je wel rekening houden met het eiland leven, want 2 uur betekent met gemak 4 uur en als ze zeggen dat ze starten om 20:00u dan sluiten ze je met gemak al vanaf 18:00u af. Boze reacties op Facebook alom, waar ze hun informatie verzenden, niks te vinden op de website, en alles alleen in het Papiamentu, dus mijn vertaalskills werden driftig op de proef gesteld. In het ziekenhuis werd de stroom vanaf 18:30u plots afgekapt, waarbij alleen alle 'essentiële' ruimten stroom bleven houden. De doktorenkamer met computers viel niet onder essentieel kan ik je vertellen. Gelukkig hielden alle patiëntenkamers en de apparatuur op de NICU voldoende stroom over. Toen ik het ziekenhuis uitliep was echter de parkeergarage (zelfs de verdieping waar in het weekend niemand mag staan) in lichterlaaie gehuld, het logo van de KFC die naast het ziekenhuis zit brandde fel, en ook de versiersels op de rotonde waren in nachtmodus met gekleurde lichtjes gewoon aan... Anyway ik heb het overleefd!
Deze week was op sociaal vlak wat minder druk, maar we zijn wel met de groep wezen eten bij Mundo Bizarro in Pietermaai (waar we lekker wandelend naartoe gegaan zijn, en ik dus mijn angst voor parkeren op andere plekken niet onder ogen hoefde komen). Ik at daar een lekkere burger, die in een 'do it yourself style' op het bord verscheen. Daar hebben we ook nog een typische toeristische groepsfoto gemaakt en voor het eerst met het pontje over het water gevaren, want de Koningin Emma brug is tot en met eind september verdwenen.
