Blog #53
Het is zaterdag als ik dit blogje op papier zet en dat betekent dat er al weer een week voorbij is. De tijd vliegt, en ik merk dat ik al aardig begin te settelen. Laat ik bij het begin beginnen. Na de 4 (!!!) uur durende HiX training, waarbij iemand klassikaal ging laten zien waar je ieder knopje in HiX kan vinden, was het tijd om de afdeling te bezoeken. De kinderafdeling is gevestigd op D2, aan de achterkant van het ziekenhuis, naast de kraam/verlos afdeling en tegenover de NICU, die naast de IC en het OK complex ligt. De afdeling is vrolijk en heeft leuke muurschilderingen. Op de dinsdagmiddag werd de nieuwste aanwinst van deze muurschilderingen, gesponsord door het Curaçao airport en Ronald McDonald huis, geopend. Om wat meer dokters in een witte jas bij de opening aanwezig te hebben, werd ik daar ook verwacht en heb ik keurig geluisterd naar speeches in het Spaans en Papiamentu - verbazingwekkend hoe goed je kan volgen op welke momenten je moet knappen of lachen... Maar tussen de middag kreeg ik nog even de kans om buiten het ziekenhuis te lunchen, dit keer bij Rustiq, waar ik pompoenpannenkoeken gegeten heb, die ik iedereen zou aanraden.
Met de plaatsvervangend opleider had ik afgesproken eerst in te werken op de NICU/kraam/verlos om zo alvast voorbereid te zijn op eventuele geboortes tijdens een dienst. Dus toog ik op woensdag in een wit pakkie naar de overdracht. Ik werd hartelijk ontvangen, iedereen is echt heel vriendelijk, geïnteresseerd en de sfeer is prima. Wel is zelfs het tempo van de overdracht Curaçaos, waarbij er rustig 10-15 minuten gediscussieerd wordt over een patiënt uit de dienst, een differentiaal diagnose of een beleid. Dat zou ons in het UMCG nooit overkomen tijdens de overdracht, maar zou een aparte bespreking verdienen. Ik viel met m'n neus in de boter, en kon deze ochtend alvast twee baby's opvangen op de OK. We moeten daarvoor (net zoals in veel ziekenhuizen) omkleden in een OK pak en op OK de babytafel checken en zorgen dat alle spullen er zijn voor de opvang. Die spullen liggen in de meeste ziekenhuizen echter op de OK, of worden door het OK personeel gecheckt, maar hier hebben we een noodtas. Een rood-gele reanimatie tas waarin alle benodigdheden zitten om baby's op te vangen. Ziet er best grappig uit als je met een OK pakkie aan met die tas op je rug de OK op komt. Ook anders dan in NL is dat je hier een steriele doek krijgt van het OK personeel, en dan van de gynaecoloog de baby in de armen geworpen krijgt, die je daarna op de opvangtafel kan leggen. Er is geen verpleegkundige om je te ondersteunen, dus begrijp ik ook beter dat je bij een verwachte slechte start zorgt dat je extra handjes mee naar OK neemt.
De visite op de NICU (waar nu vooral veel kinderen liggen die moeten groeien en bloeien), was veel meer zoals we gewend zijn, behalve dan dat we niet langs de bedden lopen, maar 'papieren' visite doen. De neonatoloog van deze week is ontzettend lief, en heeft al meerdere lesjes neonatologie gegeven, zodat ik hier op het eiland ook uit de voeten kan met de machines voor beademing en alles straks gestroomlijnd gaat. Ook in haar belang natuurlijk, want er zijn slechts een paar neonatologen die veel achterwacht diensten hebben en door ons gebeld mogen worden voor vragen over de kinderen op de NICU. De kinderen liegen hier op 2 zaaltjes van 5 bedden (terwijl we in Groningen prachtige eenpersoonskamers hebben), en er zijn twee isolatieboxen. Kinderen komen ook hier als moeders dreigend te vroeg bevallen vanaf Bonaire, St Maarten en andere eilanden in de buurt, waardoor ik deze week het begrip 'fit-to-fly' ineens heel letterlijk ben gaan interpreteren...
Op de donderdag moest ik eerst een tweede poging doen voor operatie auto. Om 08:00u toog ik in mijn witte Kia met rode spiegels richting het belastingkantoor om mijn CRIB nummer op te halen. Dat was echt binnen 15 minuten gepiept, dus kon ik weer door naar het keuringslokaal. Dit keer kon ik het gelukkig beter vinden en had ik de juiste papieren allemaal bij me. Ik kreeg een nummertje en moest even wachten op het maken van de keuringskaart. Gelukkig kan ik tellen in het Papiamentu, want het oproepen van de nummers gaat vlot achter elkaar. 15 gulden verder en er is een prachtige keuringskaart op mijn naam voor het komende jaar! Daarna heb ik de auto gelijk laten verzekeren. Het vinden van dat gebouw was een iets grotere uitdaging (echt Maps, die huisnummers...), en na tweemaal een rondje rijden stond ik op een NP plek geparkeerd, maar who cares, ik had het gevonden. Ik heb de auto laten verzekeren en had daarna een stuk geruster gevoel toen ik weer achter het stuur stapte. Over de hoge brug naar het ziekenhuis gereden, en die hoge brug is echt 10x minder erg dan de hobbels die bij mijn huis zijn (voor de insiders: mij buikje, mij buikje, mij buikje).
's Middags nog wat extra inwerktijd op de NICU, inclusief een opvang op de verloskamers en een opname, dus ik leer de logistiek goed kennen. Aan het einde van de dag bleek dat er op de vrijdag niemand zou zijn voor de kinderafdeling, want de supervisie-assistent en de SEH-arts die de kinder stage doet zijn er allebei niet op vrijdag. De collega die al de hele week op de NICU stond had bijster weinig zin om te switchen, dus heb ik maar aangeboden de D2 voor mijn rekening te nemen. Gelukkig is HiX een intutief programma en kan ik aardig met de inhoud uit de voeten, dus heb ik me uitstekend vermaakt. Bijzonder dat we deze week al de tweede Kawasaki patiënt hebben opgenomen (moest ik ook even op studeren, nog nooit live gezien, dus moet je even aan dr Google vragen als je geen idee hebt), en dat ik mijn eerste 'Against Medical Advice' formulier heb uitgegeven aan een toerist die pertinent niet in het CMC wilde blijven, maar terug wilde vliegen naar de USA.
Ondanks de vermoeidheid na deze werkdagen heb ik de afgelopen week wel tweemaal 'ja' gezegd op de sociale activiteiten. Op dinsdag zijn we wezen eten bij de Italiaan in Kura Hulanda, en heb ik echt een magnifieke salade gegeten met meloen, parmaham en burrata (meer van drie dingen dan blaadjes sla, happy me) en op vrijdagavond zijn we voor Sushi naar Villa Vis bij Jan Thiel gereden. Ik mocht nog even meerijden met een collega, en dat is ook wel fijn, want we kwamen in een lekkere file terecht op de Caracasbaaiweg (berucht de drukste weg van het eiland). Uitstekende sushi overigens, echt heerlijk gegeten. Het toetje was een Gio's ijsje bij Willemstad (dit keer Mint Choc Chip) en daarna toog ik in mijn witte Kia met rode spiegels weer terug naar mijn appartementje. In het donker dus, waarbij het echt heel moeilijk is om de drempels op de weg goed te zien. Er zit nergens een witte streep op, dus ik hoop dat ik het zonder lekke banden overleef deze week. De zaterdag is gevuld met boodschappen doen (hoera voor mij, nieuwe bestemming gevonden om naartoe te rijden) en wasjes draaien. Klinkt misschien een beetje saai, maar is voor mij fijn om even lekker bij te komen!
