Blog #51
Na 50 blogjes in het teken van tripjes voor wetenschappelijke activiteiten, is het nu tijd voor een serie blogjes in het teken van klinische taken. Voor de opleiding tot kinderarts mag ik vanaf 1 augustus een jaar op Curaçao in het Curaçao Medical Center werken. In onze termen heet dit de 'perifere' stage. Een stage die iedere arts in opleiding tot kinderarts doorloopt. In de regio Groningen word je dan uitgeleend aan bijvoorbeeld het ziekenhuis in Leeuwarden, Zwolle, Enschede, of... Curaçao! In de afgelopen periode heb ik me regelmatig afgevraagd waarom ik tijdens mijn sollicitatie ook alweer gezegd heb dat ik graag naar Curaçao wil voor deze stage. Reminder voor mezelf: je wilde uit je comfort zone treden, leren dingen meer te nemen zoals ze komen, rust te bewaren en je vond het interessant dat er op Curaçao ook een NICU is, en je ook veel zieke kinderen zelf moet behandelen, omdat kinderen die IC zorg nodig hebben hier op de volwassen IC worden opgenomen met de kinderartsen als medebehandelaren, totdat je eventueel naar het buitenland vervoerd moet worden als iets hier echt niet kan. Kortom: Je eigen idee...
Nu denk je natuurlijk, waarom begint dit verhaaltje met deze alinea. Nou, blijf lezen... Maar ik begin bij het begin. Als je me al wat langer volgt weet je dat vliegen niet mijn hobby is, en dus is mijn vaste reisgezelschap zo lief om me ook dit keer weer weg te brengen naar het eiland. We kozen voor vliegen met Corendon, vanwege de prijs, die in het hoogseizoen echt niet grappig is. Op het inchecken op het vliegveld na (slechts 2 uur voor vertrek ging de balie open, en daardoor weinig tijd na de douane) was dat aan prima keuze. Aan boord een bakje veggie pasta bolognese, met gouda kaas, een broodje met zongedroogde tomaatjes en een toetje met kokos en vanille, dat volgens mijn reisgezelschap wel iets wegheeft van een Lindt bal (iykyk). Een paar kleine vliegtuighandjes tijdens het opstijgen, maar daarna een uneventful vlucht, waarbij we nauwelijks turbulentie gehad hebben. Wel een erg lange vlucht, die ik heb doorgebracht met het beluisteren van 9 uur aan opgespaarde podcasts. Na de landing moesten we een tijdje wachten op de koffer, en hebben we een taxi genomen naar het hotel. We verblijven de eerste week in het Courtyard by Marriott hotel, omdat ik pas vanaf 1 augustus in mijn appartementje kan waar ik het komend jaar in mag wonen. Het hotel is prima, ruime kamers met 2x2 persoons bed, een warme douche en een goed werkende airco. Die laatste heb je hier echt wel nodig. Voor iedereen die me gezegd heeft: "het is echt een hele andere warmte"... nou... nee hoor...
De zondag na aankomst hebben we rustig aan gedaan, gepoogd te wennen aan de tijdzone (spoiler alert: mislukt), en een lekker maaltje gegeten. Op maandag stond het eerste regelding op de planning: het overnemen van de auto van mijn voorganger. We vertrokken met de taxi naar het huis waar ik ga wonen komend jaar, in Sint Michiel, waar de witte Kia Picanto keurig op de parkeerplaats stond. Op zondag had ik alvast het stuurtje om de poort te openen opgehaald bij een collega in het ziekenhuis (dat recht tegenover het hotel zit, dus gemakkelijk te bereiken). Het ziekenhuis zelf ziet er modern uit, ook binnenin, en heeft een koele airco. Daar zag ik mezelf alvast wel werken. Anyway, terug naar de auto. Eenmaal aangekomen op het huisterrein was de opdracht om te rijden naar het belastingkantoor, om daar een roze formuliertje in te leveren en een kopie met een stempel op te halen. Dat rijden klinkt gemakkelijk, en iedereen zegt dat het rijden hier goed te doen is, maar heel eerlijk had ik me hier het meeste zorgen over gemaakt, en ik vind dat nog steeds terecht. Het wegdek is niet per se goed (lees: wauw er zitten enorme gaten in) en ik heb natuurlijk geen idee waar ik naartoe moet. Gelukkig werkt Google Maps wel redelijk hier. Bij het opstarten van de auto moest ik een beetje wennen aan de koppeling en schokten er af en toe vooral in versnelling 2 een paar mensjes in de auto, maar toen dat eenmaal wat soepeler ging (lees: ik spoorde mezelf aan met 'langzaam, langzaam' en dan ging het beter), zijn we goed aangekomen bij het belastingkantoor.
De hele situatie daar is ook weer om een alinea aan te wijden. Als je aankomt moet je een nummertje krijgen van een beveiliger die vraagt waar je voor komt, en dan plaatsnemen in de wachtkamer. Niemand die je ook vertelt dat dat de bedoeling is, ook niet als je binnenkomt en wat vragend om je heen staat te kijken. Zodra het nummertje op het scherm verscheen liep ik met het roze formuliertje naar de achterste balie, waar ik het formuliertje aan de meneer achter de balie gaf. Ik had echt netjes bon dia gezegd, maar de meneer achter de balie vond het niet nodig om vriendelijk iets terug te zeggen, nam nog even tussendoor de telefoon op en zette de stempel op de kopie, en zonder ongeveer een woord te wisselen, konden we weer vertrekken. Ik dacht nog: er staat geen ID nummer op dit formulier, maar voelde niet echt ruimte om de meneer daarnaar te vragen...
De volgende stap volgens de Nederlandse handleiding was het Keuringslokaal. Een tour om daar te komen, vooral omdat Google Maps nog wel een beetje kuren heeft om huisnummers hier goed te lokaliseren. Eerst was ik geparkeerd bij een dierenasiel, waar het nummer op Maps mee overeenkwam. Toen liep ik naar een beveiliger in een hokje om te vragen of ik goed was, waarbij hij aangaf dat dat niet zo was en dat ik mijn auto daar snel weg moest halen om door te rijden naar het Keuringslokaal. Zonder goede instructies bleek later, want toen ik voor de tweede keer geparkeerd stond, kwam hij geagiteerd en breed gebarend vertellen dat ik opnieuw op de verkeerde plek geparkeerd was. Mind you, er staan nergens wegwijzers naar dit Keuringslokaal (wat dus een overheidsgebouw is, voor de goede orde...). Toen ik het toch gevonden had, en na een tijdje in de rij gestaan te hebben, bleek dat ik dat ID nummer dat miste op het formulier sinds 1 juli 2026 per se nodig te hebben om de auto op mijn naam te laten zetten. Mijn voorgangers hadden dit dus niet nodig gehad, en wisten dit ook niet. De vriendelijke dame achter de balie bij het Keuringslokaal verwees me terug naar het belastingkantoor. Dus hop, terug die kant op. Zelfde riedeltje herhaalt zich en ik zit weer te wachten, maar dit keer voor een nummer. De vriendelijke dame achter de balie geeft aan dat ze best een nummer voor mij wil aanvragen, maar dat het 1,5 week duurt voordat dit nummer beschikbaar is. Ik kan dus pas volgende week terug, om met dat nummer (dat je daar weer moet ophalen...), naar het Keuringslokaal te rijden om dan alsnog de auto op mijn naam te laten zetten. Omdat de verzekeraar een auto hier alleen kan verzekeren met de keuringskaart, ben ik nu nog niet verzekerde en hebben we besloten de auto weer bij het huis te parkeren en een taxi terug naar het hotel te nemen.
Zoals je je kunt voorstelen als je mij een beetje kent, was dit voor mij best een tegenvaller en moest ik even bijkomen. Deels van de stress van het autorijden, maar ook van het irritante van deze bureaucratie die niet werkt, en het feit dat ik dit dan nu niet geregeld heb voordat ik volgende week aan mijn baan in het CMC moet beginnen. De hele middag zitten dubben over het huren van een auto voor de komende dagen, maar het feit dat dat dan weer een andere auto is en dat dat logistiek dan weer onhandig is met het verhuizen naar het appartement. Toen ik eenmaal een oplossing had bedacht voor de logistiek (toch nog maar een keer een taxi naar het appartement dan straks om te verhuizen, meerijden met collega's de eerste dagen, boodschappen door de verhuurder alvast in het appartement laten zetten en me erbij neerleggen dat ik al afscheid van mijn reisgezelschap moet nemen in het hotel en niet pas op het vliegveld), hebben we de knoop doorgehakt om niet nog een extra auto te huren voor de komende dagen. Voordelig? Nee. Fijn voor de gemoedsrust? Ja. Operatie auto: voorlopig mislukt.
Tweede operatie: Verklaring van Rechtswege (lees: stempel in paspoort waarmee je eigenlijk een verblijfsvergunning voor Curaçao krijgt). Hiervoor moest er een pakketje aan papieren worden getoond aan mensen op het ministerie van Justitie. Ook hier had Google Maps weer wat moeite met het vinden van het juiste huisnummer. Gelukkig had ik al een simkaartje gekocht, waardoor ik het ministerie kon bellen en zij me naar de juiste deur konden dirigeren. Opnieuw een riedeltje met het krijgen van een nummertje en wachten op een rijtje stoeltjes. Overigens mocht mijn reisgezelschap niet binnen wachten, want een korte broek voor mannen wordt hier niet getolereerd in overheidsgebouwen... Hij heeft maar even een Cola Zero bij de McD gehaald... Ik zit netjes bij het meneertje alle documenten te tonen, als blijkt dat mijn detacheringsovereenkomst nog niet is getekend door de HR afdeling van het CMC. Zonder die derde handtekening kan het meneertje de stempel in mijn paspoort niet zetten, zegt hij, dus krijg ik de opdracht om naar het CMC te lopen en een handtekening te halen en dan voor 14.00u terug te zijn. Makkie, dacht ik. Think again.
Eenmaal bij het CMC was het al een tour om de HR afdeling te vinden. De vriendelijke vrijwilligers zijn ongeveer 10 minuten bezig geweest om uit te vogelen waar ik precies heen moest. Toen ik daar was aangekomen en mijn verzoek kenbaar maakte, moest er met 4 man sterk overlegd worden. Toen kwam het hoge woord eruit: deze mensen hadden nog nooit van mij gehoord, geen idee dat ik over 1 week bij hen kwam werken en hadden het detacheringscontract dat ik bij me had nog nooit onder ogen gehad. De naam van de HR directeur die op het contract vermeld was, bleek van een medewerker die al 3 jaar niet meer in dienst is bij het CMC. Geen idee waar dit is misgegaan, maar exemplarisch voor hoe het hier allemaal werkt. Nadat ik had aangedrongen op toch een handtekening op dit contract, voor de benodigde paspoort stempel, en ik hier een uurtje op had gewacht, is het uiteindelijk toch gelukt om dat voor elkaar te krijgen en weten ze nu dat ik aanstaande maandag begin met werken op de kinderafdeling. Terug naar het ministerie van Justitie, en na 5 minuten was ik daar klaar en had ik een gestempeld paspoort. Het duurt even, maar dan heb je ook wat... Operatie stempel: geslaagd! Natuurlijk gevierd met appeltaart.
Ondertussen hebben we door al deze dingen al een paar keer over de Queen Emma Bridge (of ook wel Pontjesbrug) gelopen - die overigens tussen 2 augustus en 25 september niet bereikbaar is en open (of dicht, net hoe je het wil zien) zal zijn. Je moet dan met een gratis bootje het water over varen, maar voor de vakantiegangers wel een stuk minder leuk. We hebben ook al twee keer heerlijk gegeten, en door Otrobanda gewandeld. Ondertussen proberen we te acclimatiseren en hopen we de komende dagen nog wat meer van het eiland te zien, een keer een bikini aan te trekken en nog even bij te komen voordat het maandag is.
